v3ndidad

Robert Herrick

2007-12-23T18:29:00.000-08:00

رابرت هریک (1571-1674)

شاعر انگلیسی زاده لندن. وی پس سال ها حشر و نشر با حلقه شاعران لندنی همچون بن جانسون سرانجام بعنوان بهترین شاعر تغزلی روزگار خود شناخته شد. معروف ترین اشعار وی آثاری است که برای زنان زیبا رو و معشوقه گان متعدد خویش سروده است. در این آثار وی با پرهیز از ذهن گرایی و صرفا با توصیف ها و خطاب های ساده، تغزل والا و منزه! شعر انگلیس را به تغزل ملموس عاشق و معشوق کشیده است.

لذتی در بی نظمی

آشفتگی دلپسندی در لباس

بی نظمی کوچکی در آراستگی

گوشه شالی رها شده بر دوش

به گیجی دلبرانه ای در رقص

کمربندی فرو افتاده پیش دامنی سرخ رنگ

دکمه ای به فراموشی باز مانده

تا روبانی به دست نسیم

موجی در دامنی فریبنده به جنبش

بند کفشی باز مانده

که بی قیدی معشوق را یادم آورد

این ها تمام بیش از عشوه های فریبا

و ظرافت آرایشگران

مرا فریفته می سازند

رنگ ها

لب های سرخ لب های صورتی

گونه هایی سرخ در سپیدی چهره

لباس های سپید و آبی و قرمز

جام های سرخ و زرد و طلایی

عشق اما یکی رنگ است

که اینهمه را در بستر سپید فرو می پیچد.

Lew Welch

2007-08-17T09:20:00.000-07:00

زاده 1926 در فنیکس آریزونا، کودکی و تحصیلات ابتدایی اش را به همراه مادر از شهری به شهری گذراند. در سال 1948 وارد Reed College شد و در همان روز ها بود که با گری شنیدر Gary Shnyder دوست همیشگی و از شاعران جنبش بیت آشنا و با اون همخانه شد. سالی نگذشت که این دو با فیلیپ ولن Philip Whalen شاعری دیگر از جنیش بیت همخانه شدند. بعدها این سه نفر به "سه یار دبستانی جنبش بیت" شهرت یافتند.

در دوران دانشگاه ویراستار نشریات ادبی بود و در سال 1950 با نوشتن تز خویش در باره آثار گرترود استین فارغ التحصیل شد. ویلیام کارلوس ویلیامز در دیداری از Reed College اشعار لیو ولچ را خواند و سعی کرد تا به انتشار پایان نامه دانشگاهی وی کمک کند اما مشکلات روحی و عصبی ولچ مانع از این کار شد.

سال ها بود که ولچ شعرهای خویش را تنها به دوستان نزدیک اش نشان می داد و از انتشار آنها خودداری می کرد. با خیزش جنبش بیت شاعرانی چون فیلیپ والن و گری شنیدر مورد توجه عموم واقع شدند. ولچ با انگیزه وقف خویشتن برای شعر به Oakland office of Montgomery Ward راه یافت و به بعنوان شاعر صحنه سانفرانسیسکو شناخته شد. در همان هنگام با زنی به نام Lenore Kandel رابطه برقرار کرد، زنی که بعد ها مجموعه شعر اروتیک معروفی نگاشت و به شهرت رسید. اما این رابطه دیری نپائید. ولچ در سال 1958 ار محل کارش اخراج شد و ازدواجش به طلاق انجامید.

لیو ولچ همان شخصیت معروف Dave Wain در رمان جک کرواک است. کسی که با جک کرواک به مسابقه مشروب خوری می پردازد. توصیف این صحنه توسط جک کرواک در رمان Big Sur یکی از معروف ترین و زیباترین قطعات آثار داستانی جنبش بیت محسوب می شود.

در همان زمان اشعارش مورد توجه قرار گرفت. دونالد آلن شعری از او را در The New American Poetry منتشر کرد. این مجموعه یکی از مهم ترین گلچین های ادبی بود که در سال 1960 منتشر شد. در همین سال اولین مجموعه شعر وی با نام "صخره لرزان" Wobbly Rock منتشر شد. از همان زمان با اعتیاد شدید به الکل و به نویسندگی ادامه داد. در سال 1963 به سانفرانسیسکو کوچ کرد و در همان سال 3 کتاب به چاپ رساند.

در سال 1965 به آموزش در کارگاه شعری پرداخت که جزو برنامه های کالج برکلی کالیفرنیا بود. موفقیت های روزافزونی نصیب وی می شد اما بر خلاف آن ها او بیشتر و بیشتر الکل روی آورد که دستاوردی جز افسردگی و اختلال زندگی روزمره در پی نداشت. پس از شکست در دومین رابطه عشقی او دوباره کوهستان نوادا برگشت . در 23 مه 1971 گری اشنیدر سری به کمپ کوهستانی اش زد و یاداشت خودکشی ولچ را چسبیده به بدنه کامیون یافت. با وجود جستجوهای گسترده جسد ولچ هرگز یافت نشد.

"من نتوانستم هیچ چیز با ارزشی بیافرینم و اکنون خودم را قربانی می کنم دوستان من. رویاهای باشکوهی در سر می پروراندم که نتوانستم آن ها را به واقعیت بدل کنم. همه بر باد رفته اند.
دن آلن وکیل من در امور ادبی و کتاب هایم است. 2000 دلار هم در سیتی بانک نوادا دارم که خرج امورات من و بدهی هایم خواهید کرد. نه به آلن گینزبرگ بدهکارم و نه به مادرم. به جنوب غربی رفتم. خداحافظ. لیو ولچ.
بعدها آرام سارویان کتابی در باره شعر و زندگی ولچ با نام 'Genesis Angels نگاشت

به چهل نرسیده هنوز، ریشم از پیش سپید شده

به چهل نرسیده هنوز، ریشم از پیش سپید شده است
بیدار نشده هنوز، چشمم سرخ و پف کرده است
چون کودکی که بسیار گریسته است.

ناسازتر از
شراب دیشب چیست؟

ریشم را می تراشم
سرم را در چشمه سار خنک فرو می کنم
و در سنگریزه ها می نگرم
شاید توانستم یک ظرف هلو بخورم

پس بقیه شراب را تمام کنم.
تا مستم هنوز شعری بنویسم
و وقتی نسیم بعد از ظهر بوزد

می خوابم تا وقتی که مهتاب را ببینم
و درختان تیره را
و آهویی که گیاه می جود

و جیغ و داد راکون ها را
بشنوم.

Not Yet 40, My Beard is Already White

Not yet 40, my beard is already white.
Not yet awake, my eyes are puffy and red,
like a child who has cried too much.

What is more disagreeable
than last night's wine?

I'll shave.
I'll stick my head in the cold spring and
look around at the pebbles.
Maybe I can eat a can of peaches.

Then I can finish the rest of the wine,
write poems 'til I'm drunk again,
and when the afternoon breeze comes up

I'll sleep until I see the moon
and the dark trees
and the nibbling deer

and hear
the quarreling coons

Anne Waldman

2007-08-06T12:46:00.000-07:00

معرفی به همراه دو شعر از آن والدمن در وِیژه نامه ششم پایگاه ادبی دیگران

دو روایت شنیدنی از شعر Fast Speaking Woman یکی از شعرهای معروف والدمن.

Fast Speaking woman در سال 1973 (mp3-7.5mb)

Fsat speaking Woman در سال 1977 (mp3-13mb )

پنج شاعر زن کنار یک قالب یخ

(گلاویز شو با رویاهای لعنتی!)
- النی سیکه لیانوس

رویا بود این
آنجا که نخل و استریو را در خانه رها کردم
فرسودگی هایم را در خانه رها کردم
گم شدم در تئاتر خواندن
تحریک شدم با عناوین کتاب های پرخاشگر ِ–چگونه فلان کار را
فریبم دادند وقتی که که بین قفسه ها عبور می کردم (موج می زدم)
"تاریخچه ناتوانی مثبت"
"ایده های دریافتی اما چیزهای دریافت نشده"
"رئیس جمهور شعله اشتیاق نیست شما می توانید باشید"
"دست های زبان بسته ی من"
"بیش تر از آنچه مطالعه ی لورا می داند"
یک جلد را باز می کنم، با لرزش دست ها اما شرایط ام فرمان دادند سلام کنم
درود!
حس ملکه ماب* را داشتم ، خواستم بذرالبنگ بخورم
و ارواح شاعرانگی را بیرون از غارهایشان به حضور بپذیرم
خواهرانم – هر چهار نفر- مرا به یاد آوردند از
کتابخانه اسکندریه – به قبل از زمان تارج و چپاول آن بیاندیش
- -(زمان حلزونی است)
و اشاره کردند چگونه باید رفتار کرد
در چنین جایی-
چنین مکان یادگاری ها، تو نیاز داری به دوست دخترهایت تا خم شوند
جوانا در حال ساییدن مرمر دیده شد
دیانا در سامادهی** ماند
آلیس عینک زده برای موشکافی یک نقشه مینیاتور
النی مشتاق کاتالوگ ورق های بازی بود، درآمد که " تو چی؟
حامله بود و آینده را در کتابی داشت
من یک لمپن پرولتاریا بودم، یک ضربه مرده، یک شمن
فقط آن مرد را می خواستم تنها کتابدار توی اتاق (صدای بشکن زدن)
برای پرورش کتابدار زن
دنیا چپ چپ نگاه می کرد چطور این کار درست در می آید باز؟
توده شیشه ای دانکن، اولسون لاغر، گینزبرگ دمدمی مزاج
صفحه هایش از مو طولانی شده
"همه اش در باره" جام شراب اسپایسر بود، رسوایی انران
همه در باره مرگ در جنگ، شکنجه
روشن و شفاف بود امپراتوری ِ خواندن
به چند جام مخصوصی که امنیت خانه مادری ساخته بود نیاز داشتی
اما اینجا نه "خانه" ای بود و نه "امنیتی"
چیزی اما داشت عوض می شد، زایش.

Queen Mab * نام پری در افسانه های انگلیسی و در اصل نام الهه ای سلتی. او با عبور ارابه اش از روی چهره مردمان خفته تصویر می شود که برای آنها رویاهای خوب و خوش ارمغان می آورد. مرکوتیو در رومئو و ژولیت تصویر کاملی از وی ارائه کرده است(شکسپیر : رومئو و ژولیت، پرده اول، صحنه چهارم). نام او در پاره ای ترجمه های فارسی به "ملکه پریان" برگردانده شده است.

** Samadhi کامل ترین مرحله در مدیتیشن یوگا. یکی شدن پراکریتی و شیوا. از بین رفتن دوگانگی بین نیروی مادی و آگاهی مطلق و به خودآگاهی رسیدن.

5 Female Poets Next to a Block of Ice

(--Wrestle the damn dream down!)

--Eleni Sikelianos

This was the dream

where I left the palm and stereo at home

left my fatigues at home

I became lost in a Theater of Reading

I was provoked by aggressive how-to book titles bobbing out at me

as I passed the (fluctuating) shelves

"Incapably Positive Chronicles"

"Received Ideas But In No Things Received"

"The President Is Not Projective Thirst You Can Be Too"

"My Hands Are Tongue-Tied"

"More Than Laura Riding Knows"

I open a volume, hands shaking but my condition ordered me to salute

Heil!

I felt like Queen Mab, I wanted to eat nightshade

and ply the spirits of poesia out of their caves

My sisters--all four of them--reminded me of

the Library in Alexandria--think of it before its sacking

--(time is a spiral)

and suggested how one might behave

in such a place--

such a Memory Place, you need, girlfriends, to bow

Joanne was seen polishing marble

Diane remained in samadhi

Alice had her glasses on to scrutinize a miniature map

Eleni was eager for the card catalogue, she started "And you?"

She was enceinte, she held the future in a book

I was a lumpen proletariat, a deadbeat, a shaman

I wanted him, the only librarian in the room (snap fingers)

to be a nurturing woman librarian

The world was askew how get it right again?

Stacks of glassine Duncan, Olson thin, weathered Ginsberg,

his pages long with hair

It was "all about" Spicer's grail, the Enron scandal

It was all about death in war, torture

The empire of reading was clear

You needed special glasses provided by Homeland Security

But here there was no "home," there was no "secure"

But something was going to change, get born.

Alcaeus

2007-07-26T11:39:00.000-07:00

آلکایوس (Mytilene, Lesbos, 620 b.C. - 580 b.C.)

الکایوس ِ لزبوس نشین با نسب اشرافی اش و شعرهای بسیار خوش آهنگ اش از پیشگامان شعر غنایی یونان به شمار می رود. وی جنگجو بود

با این حال شاید در تاریخ ادبیات یونان شاعری بداقبال تر از آلکایوس وجو نداشته باشد. او با ستاره بی بدیل سافو (سافوی الهی- و به گفته افلاطون دهمین الهه هنر) همزمان بود. و همواره هنر شاعری وی در سایه شعر سافو رنگ می باخت.

آلکایوس دوست سافو بود و نیز به همراه سافو در جریان انقلابات دموکراسی لزبوس به جرم توطئه سیاسی(بر علیه پیتاکوس) به تبعید رفت و حتی برای کاهش آلام او شعرهایی برایش سرود.

بر خلاف دیگر شاعران غنایی، آلکایوس نه وزنی اختراع کرد و نه بحری ساخت! با این حال نوع آهنگ زیبای شعر وی و روان گویی و حس زنده اشعار باعث بوجود آمدن سبکی شد که به نام وی آلکائیک نامیده شده است.

او نیز مانند آرخیلوخوس در یکی از جنگ ها سپر خویش را گم کرد و از دست داد(چیزی شبیه آبروریزی و یا به باد رفتن ناموس نزد یونانیان) و او نیز آن را به هیچ اش نگرفت و باده گساری و فراموشی پس از جنگ را ترجیح داد!

بعدها هوراس(شاعر بزرگ دوران طلایی روم) آثار وی را بسیار ارج نهاد و از وی تاثیرهای فراوان گرفت. هوراس از دوستی وی با پسری زیبا روی به نام لوکوس خبر می دهد با این حال جز هوراس هیچ کس از چنین رابطه ای خبر نداده است. آیا هوراس در پس این تعریف ها و تمجید ها و تاثیر ها می خواهد نام و شهرت آلکایوس را از محاق نام سافو برهاند و برای او افسانه سرایی کند؟

مضمون شعری "کشتی حکومت که دستخوش توفان است" و بارها و بارها مورد تقلید شاعران غرب حتی تا دوران رمانتیسیسم قرار گرفته در اصل ساخته و پرداخته اوست.

اشعار اندکی از وی به جا مانده است که اغلب مخدوش است. در سال‌ 1073 ميلادي‌، مقامات‌ ديني‌ قسطنطنيه‌ و روم‌ آثار ساپفو و آلكايوس‌ را سوزاندند. اما در 1897،برخی از آثار این دو شاعر غنایی باز يافت شد.

جامی بنوش و مرابنوشان، ملانیپوس

هرگز گمان مبر آنگاه که از آچرون

رودخانه مرگ، بگذری

دگرباره تابش ملایم آفتاب را خواهی دید

حتی پادشاهی بزرگ چون سیزیف

که در درایت و هوش از همه برتر بود

پنداشت مرگ را رام خویش تواند ساخت

لیک آن زمان که به چابکی

از گرداب های مهیب آچرون گذشت

فرمان تقدیر جاری شد و زئوس

چنان رنجی هولناک به جانش انداخت

بیا و این امید محال را از یاد ببر

بیا و تا جوانی مان باقی است

از هرآنچه تقدیر خدایان ارزانی داشته است

بهره برگیریم

از اندوه روزگار دل به دست غم مسپار

زان که حاصل عمر هیچ است و غم پریشانی آورد

و بهترین درمان است آن که باکوس فراهم آورده

برخیز و باده پیش آر و نرم نرمک بنوش

باران را زئوس فرو می بارد

و زمستانی سخت در پیش است

نهرها یخ بسته است

طوفان فرو بنشان و آتشی برافروز

شراب را با عسل بیامیز

و سراچه و معبد بیارای

سرما را سربندی پشمین به پیشانی بند.

دشمنان را در هم شکسته و خسته ایم

با غرور و پاروهای برافراشته بر می گردیم

توفان را بگو چه خواهد از این کشتی...

این کشتی سیاه

مستانه بر ساحل پر تلاطم در این شب وحشی

چشم انتظار بامداد

.......(سطرهایی از بین رفته)

شمشیرم و سپرم را به آب خواهم داد

و کلاه خودم را که منلایوس هنرمند

آراسته با زهی از نقره و طلا

و زان پس با شراب و پسران زیباروی خواهم بود

Ted Hughes

2007-07-26T11:36:00.000-07:00

بی تردید انتشار نامه های زادروز(Birthday Letters) بزرگترین اتفاق ادبی در نیمه دوم قرن بیستم در شعر انگلستان محسوب می شود.

مجموعه 88 شعر اعترافی حاصل دو دهه سکوت تد هیوز(Ted Hughes) در برابر پرسش ها، ملامت ها و اتهام های. ناشی از خودکشی همسرش سیلویا پلات با انتشار این مجموعه شعرها دهان بسیاری بسته و لب ها به تحسین و ستایش این اثر بزرگ گشوده شد. تندروترین منتقدان تد هیوز و مدافعان سیلویا(و عموما فمینیست ها که پلاث را قربانی مردسالاری می دانستند) از درک عمیق و شناخت حیرت آور او شگفت زده ماندند. اثری پیچیده و در عین حال ساده " که مانند یک رمان خوانده می شود ". هیوز چند ماه پس از انتشار نامه های زادروز درگذشت.

تد هیوز به فارسی :

اولین معرفی: کتاب شعر- اصفهان 1373- 13 شعر از مجموعه کلاغ به همراه مقاله

محققانه کلر هان – مترجم محمد کلباسی.

کلاغ – 23 شعر از مجموعه کلاغ – نشریه کلبه شماره 5-1378 به همراه ترجمه مقاله "دکتر آن سکی با عنوان "تد هیوز و کلاغ" و قطعه ای با عنوان" کلاغ خوانی های من مترجم و مولف حسین مکی زاده.

نامه های میلاد – ترجمه اسد الله امرایی و سایر محمدی. تهران نشر نگاه – 1379

(ترجمه ای بد از یک شاهکار! علیرغم تلاش مترجمین خوب کشورمان به نظر می رسد این ترجمه به سهولت و سرعت برگزار شده است. مکث ها و فاصله های بند های هیوز که به سادگی قابل بازآفرینی است، در ترجمه رعایت نشده است. تقطیع ها و سطربندی های زیبای هیوز- از ویژگی های بسیار مهم و قابل بحث شعر او - یکسره به فراموشی سپرده شده است و در چندین مورد نیز بی سلیقه گی و کژفهمی کار دست خواننده می دهد! جایی که مثلا اصطلاح ادبی مهمی با مضمون "خشمت را زیر شعرهایت پنهان کن" با حفظ اصالت متن! به " آن شانه ات را زیر بیت های شعرت پنهان کن" برگردانده شده. اصطلاحی که هیوز ساخت و پس از او بسیار به کار برده شده است. و یا تصویر زیبایی چون "آبشار سرخ فرش بر پله ها" به "آب مرواری دیلتون ما" برگردانده شده. مترجمین با نگاهی مختصر به فرهنگها میتوانستند دریابند که دیلتون نوعی فرش قرمز رنگ است منسوب به شهری باهمین نام و نه نام فردی خاص که آب مروارید داشته باشد و ... تا مجالی بیشتر).

شکارچی خرگوش – ترجمه محمد رحیم اخوت و حمید فرازنده – نشر فردا- اصفهان1380

مجموعه ای کوچک و خواندنی از چند شعر هیوز و پلاث.با مقدمه ای محققانه در دانش ترجمه.

ترجمه ی به رویا زیستن (Dream Life) یکی از مهم ترین شعرهای این مجموعه را در سایت دگران بخوانید. و:

قصه پریان

چهل و نه عدد جادویی تو بود.
چهل و نه تا این
چهل و نه تا آن. چهل و هشت در
از درهای کاخ بلندت می توانست باز شود
آن گاه که هر شبانه بیرون می رفتی
من چهل و هشت اتاق برای انتخاب داشتم
چهل و نهمین اما، کلیدش پیش تو بود
روزی می گشائیم اش، با هم.

تو رفته ای، برق مو ها و سقوطی
در مغاک
هر شب، دیو عاشق تو
که جان گرفته بود سراسر روز از دل مرگ
بر پرتگاه زیر سوسوی ستارگان چشم انتظار بود
و من چهل و هشت کلید، در، اتاق داشتم
تا سرگرم شوم.
دیو تو همه ی عشاق پیشین تو بود
چپانده در لاشه ای طلسم شده
هرگز هیچ نگفتی رازهای روزانه ات را
چند تا،چه کسی، کجا، چه زمان
تنها یکی مثل آتشفشان برافروخت
خاموش در شبانگاه
هرگز اما نگاه نکردم
تندیس او آنجا، سوزان میان اشک های تو
شبیه چیزی قیر اندود
چون چراغ خواب کودکی خفته
سامان وجود تو بود.
زین میان آن دیو کافی بود
می مردی تا هرشب نزد او باشی
گویی که تا مرگ پر می زدی
این بود شب هایت. روزهایت
با لبخند به من گوش می سپردی
شگفتی آن چهل و هشت اتاق را
یک به یک می گفتم
شادی تو بستر را نرم می ساخت

قصه پریان؟ آری
تا روز در خواب گریستی
(نه من نبودم، آن طور که پنداشتی
تو بودی). می گریستی
عشق بیمارگون تو به آن دیو
ناله التماس تو

موهای یخ زده، پژواک اش را شنیدم
میان تمام تالارهای قصر
بالا میان عقاب ها ، تا آن که شنیدم
صدای ضربه ها بر در چهل و نهم
چون صدای ضربان قلب من بر دنده هایم
هراسناک صدایی
می کوفت به در چون
قلب من که می خواست از تن ام بیرون جهد

اولین شب پس از سقوط تو
تا دو باره آن بازوان را
که از دل مرگ سوی تو برخاسته بود، بیابم
آن در را یافتم
فلب ام به سینه ام می کوفت
چهل و نهمین در راگشودم
با نازکای علفی
هرگز ندانستی چه شاه کلیدی
در تیغه ی علفی یافته بودم. و من وارد شدم

چهل و نهمین اتاق به هم ریخت
از نعره های دیو
آن گاه که دیوار را فرو شکست و
در مغاک خویش فرورفت.
لحظه ای دیدم اش.
آن گاه که پا بر جسد تو گذاشتم
با او فرو غلتیدم
درون مغاک.

مینوتار

میز چوبی ماهوگانی که شکستی
آن تخته پیشخوان
میراث مادر من بود میز کاری
که نقش زخم سالهای عمر مرا داشت.
که زیر ضربه چکش آمد.

آن چارپایه که پرتاب کردی آن روز
دیوانه وار به خاطر
بیست دقیقه تاخیر من در نگهداری کودک

فریاد زدم" آفرین ! ادامه بده
بزن خردش کن
این همون چیزیه که توی شعرات نیست"
و بعد، باخیالی آسوده تر، آرامتر،

"خشمت را زیر شعرهایت پنهان کن
و ما محو خواهیم شد"، از ژرفای غار گوش تو
دیو بشکن زد از این نکته
مگر چه چیزی به او دادم؟

انتهای خونین این ریسمان
که ازدواج تو را از هم گسست
کودکان ات را پژواک وار وانهاد
چون دالان هایی در یک هزارتو

مادرت را به نیستی کشاند
تو را بر سر گور نوک تیز و
غرنده پدرت آورد که برخاسته بود
و نعش تو را در آن انداخت.

سی سال بعد هیوز جشن تولدی خیالی برای پلاث تدارک می بیند. پلاث اکنون بانوی شعر قرن بیستم است و بس مشهور و هیوز نیز. آریل/جنی شاد و شیدا/شعر پلاث/ اسب دوران کوکی اش نیز خرسند است .... اما هر دو نمی خندند.

آزادی بیان

در شصتمین سال روز تولدت،در درخشش کیک
آریل بر انگشت تو می نشیند
از لب هایت که به بوسه غنچه شده است
دانه دانه انگورش میدهی، یکی سیاه یکی سبز
چقدر رسمی شده ای؟ همه می خندند

گویی برای سپاس گزاری دوباره جمع شده اند
دوستان قدیم، دوستان جدید
چند نویسنده مشهور، یاران روشنفکر تو
و ناشران و پزشکان و استادان
چشمهایشان از خنده شوق ریز شده - حتی

شقایق های دیررس می خندند، یکی گلبرگ می افتد
تا شوق خویش نگاه دارند، شمع ها شعله شان می لرزد
و مادرت در سرای سالمندان می خندد.کودکان ات
از آنسوی زمین می خندند، پدرت

در عمق تابوت خویش می خندد.و ستاره ها
نیز، حتما از خنده می لرزند
و آریل
آریل چطور؟
آریل از بودن در اینجا شاد است

تنها من تو نمی خندیم.

Fairy Tale

Forty-nine was your magic number.
Forty-nine this.
Forty-nine that. Forty-eight
Doors in your high palace could be opened.
Once you were gone off every night
I had forty-eight chambers to choose from.
But the forty-ninth-you kept the key.
We would open that, some day, together.

You went off, a flare of hair and a plunge
Into the abyss.
Every night. Your Ogre lover
Who recuperated all day
Inside death, waited in the chasm
Under the tingling stars.
And I had forty-eight keys, doors. chambers,
To play with. Your Ogre
Was the sum, crammed in one voodoo carcase,
Of all your earlier lovers
You never told even your secret journal
How many, who, where, when.
Only one glowed like a volcano
Off in the night.
But I never looked, I never saw
His effigy there, burning in your tears
Like a thing of tar.
Like a sleeping child's night-light,
It consoled your cosmos.
Meanwhile, that Ogre was more than enough,
As if you died each night to be with him,
As if you flew off into death.
So your nights. Your days
With your smile you listened to me
Recounting the surprises of one or
other Of the forty-eight chambers.
Your happiness made the bed soft.
A fairy tale? Yes.
Till the day you cried out in your sleep
(No, it was not me, as you thought.
It was you). You cried out
Your love-sickness for that Ogre,
Your groaning appeal.

Icy-haired, I heard it echoing
Through all the corridors of our palace-
High there among eagles. Till I heard it
Beating on the forty-ninth door
Like my own heart on my own ribs.
A terrifying sound.
It beat on that door like my own heart
Trying to get out of my body.

The first next night-after your plunge
To find again those arms
Arching towards you out of death-
I found that door. My heart hurting my ribs
I unlocked the forty-ninth door
With a blade of grass. You never knew
What a skeleton key I had found
In a single blade of grass. And I entered.

The forty-ninth chamber convulsed
With the Ogre's roar
As he burst through the wall and plunged
Into his abyss. I glimpsed him
As I tripped
Over your corpse and fell with him
Into his abyss.

The Minotaur

The mahogany table-top you smashed
Had been the broad plank top
Of my mother's heirloom sideboard-
Mapped with the scars of my whole life.

That came under the hammer.
That high stool you swung that day
Demented by my being
Twenty minutes late for baby-minding.

'Marvellous!' I shouted, 'Go on,
Smash it into kindling.
That's the stuff you're keeping out of your poems!'
And later, considered and calmer,

'Get that shoulder under your stanzas
And we'll be away.' Deep in the cave of your ear
The goblin snapped his fingers.
So what had I given him?

The bloody end of the skein
That unravelled your marriage,
Left your children echoing
Like tunnels in a labyrinth.

Left your mother a dead-end,
Brought you to the horned, bellowing
Grave of your risen father
And your own corpse in it.

Freedom of Speech

At your sixtieth birthday, in the cake's glow,
Ariel sits on your knuckle.
You feed it grapes, a black one, then a green one,
From between your lips pursed like a kiss.
Why are you so solemn? Everybody laughs

As if grateful, the whole reunion
old friends and new friends,
Some famous authorus, your court of brilliant minds,
And publishers and doctors and professors,
Their eyes creased in delighted laughter-even

The late poppies laugh, one loses a petal.
The candles tremble their tips
Trying to contain their joy. And your Mummy
Is laughing in her nursing home. Your children
Are laughing from opposite sides of the globe. Your Daddy

Laughs deep in his coffin. And the stars,
Surely the stars, too, shake with laughter.
And Ariel
What about Ariel?
Ariel is happy to be here.

Only You and I do not smile.

Horace

2007-07-26T11:34:00.000-07:00

شگفت انگیز! هوراس لذت بخش!
هوراسQuintus Horatsius Flaccus (Horace) شاعر ایتالیایی (سال ۶۵ تا ۸ قبل از میلاد).بزرگ ترین شاعر غنایی روم باستان. یکی از پنج شاعر بزرگ تمدن پیش از مسیحیت.فرزند برده ای آزاد شده که پدر دانایش او را برای آموزش به رم و برای آموختن فلسفه و فن بیان سپس به یونان فرستاد. هوراس به همراه تنی چند از اشراف به جمهوری خواهان رومی پیوست و در جریانی که به قتل سزار انجامید از پیروان بروتوس و کاسیوس بود و به عضویت ارتش آنان درآمد.

شهرت هوراس بیشتر به خاطر اخلاق خاص و خودبسنده و اهمیتی است که به آزادی فردی و درونی می دهد. احساسات و عواطف پاک بشری، آلام و امیدهایش و عشق و هستی و مرگ همه پیرنگ اصلی اشعار هوراس بخصوص در اودها (Odi) است. اما هوراس در دفتر اپودها (Epodi) با نشان دادن اوضاع سیاسی و اجتماعی خویش قالب های کهن شعر یونانی را در شکلی نوین و دگرگون شده باز می آفریند. این نوع عروض ساخته هوراس و دیدگاه های خاص وی در طنز و هزل و غنا او را به شاعر پیشتاز ادبیات روم باستان بدل ساخته است.

تنها ترجمه آثار هوراس به فارسی ترجمه سیزده شعر اوست که باعنوان " گزینه شعرهای هوراس" به ترجمه هوشنگ سبقتی –تهران نشر دوست- 1380 منتشر شده است. کاری بسیار خواندنی. هر چند نوع لفظ پردازیهای مترجم لذت شعرخوانی را از خواننده سلب می کند اما از این روی که تنها ترجمه آثار اوست که با دقت نظری ستودنی فراهم آمده است در خور تقدیر است.

به جز این کتاب و کتاب دیگری در شناسایی ویرژیل (ویرژیل/جاسپر گریفین/طرح نو 1377 ) از آثار دوران طلایی روم هیچ منبع مهمی به فارسی در دست نیست! (هوراس یار صمیمی ویرژیل بود و حتی در قطعه ای او را "نیمه زندگی" خود خوانده بود ).

برای آنکه به لذتی بیشتر ازشعر هوراس و ترجمه ای بهتر دست یابم بیش از پنج ترجمه مختلف(کتاب) و چهار ترجمه پراکنده در اینترنت از اشعار او را پیش چشم داشتم.(تلاش برای فراگیری لاتین هنوز ادامه دارد. حیف از بانو ربکا موسائیان استاد دانای من که روی در نقاب خاک پوشید) اما خواندنی ترین و بهترین آنها را در مجموعه با ارزشی با نام : The Latin Poets, edited and introduction by: Francis R.B Godolphin, The Modern library. New York. 1949 یافته ام. مولف این کتاب با بررسی برگردان بیش از بیست ادیب و شاعر بزرگ مجموعه آثار شاعران لاتین را فراهم آورده است.
بعدالتحریر:
معرفی این وبلاگ خواندنی فراتر از کلو سیوم تنها منبع اینترنتی فارسی و با ارزشی است که به معرفی ادبیات ایتالیا از آغاز تا امروز می پردازد.

چه سبز شکفتند درختان و برف ها رفتند
و چمنزار غرق در ژاله باز می روید
نهر بر بستر خویش جاریست
و خاک از پی تغییر خویش می پوید

هراس خویش زدودند پریان افسونگر
عریان به بیشه زار به رقص و بازی
لیک زمان شتابنده در آغازین دم سال
مرا می گوید: هان... تو برای جاودانگی زاده نشده ای

جویبار از پی برفاب ها، پیش پای بهار
آنگاه تابستان استوار می رسد از راه
وانگه خزان طلایی با سیب های فراوان
وبازگشت به زمستان، شب های برفی و خواب ...

چشمه باندوزیا

آی چشمه باندوزیا!
ای جاری بلورین آب ها
با گلهای آراسته و شراب خوشگوار
اینک نذر خویش را ادا می کنم
قوچی با شاخ نورسته
قربانی ات می کنم که خون اش
سرخ بیارایدت ای نغمه سرای جاری
و خنکای دامانت را تطهیر کند.

آی چشمه باندوزیا!
دور از تو باد طالع شوم ستارگان
وز طلسم شریران گزندی مباد
خنکای بهاری کز سینه ات جاری است.
بنگر که نره گاوان خسته از شخم و گوسپندان به چرا
آبشخوری امن می جویند آنجا که
بستر مهربان و فیض جوشان تو جاری است.

آی چشمه باندوزیا!
تو را نیز روزی پرآوازه و بزرگوار خوانند
زآن رو که سروده ام بدین چکامه تو را
چشمه ای شاد زیر آن درخت بلوط
و آیند گان دانند
خنکای آبی که نغمه خوان
از دامان تو می ریزد.

ای یار بیهوده مجوی زیرا که
هرگز درنمی یابی تو را چگونه پایانی است
به گردش ستار گان ثابت و سیار اعتماد نیست
آن به که هر آن چه می رسد از راه
بپذیری، بهره ای از تقدیر
چه مرگ در کمین تو باشد امروز یا فردا.
چه حاصل از جدل موج با ساحل
وقت را غنیمت دان و جامی به کف برگیر
آروزهای محال را از یاد ببر
اما
دلیرانه روزهایت را دریاب.

Wallace Stevens

2007-07-26T10:37:00.000-07:00

والاس استیونس(1879-1955) شاعر آمریکایی تاثیر گرفته از تصویرگرایان آمریکایی. در اشعار وی واقعیت به مدد تخیل و تصویر به چنان غنای تجریدی میرسد که به گفته بعضی منتقدین دشوار میتوان وی را شاعری صرفا تصویرگرا نامید.

پیتر کوئینس نوازنده کلاویه. شعری عجیب. ترکیب غنی شده ای از احساسات پرشور و تصاویر و رنگ ها. جایی که موسیقی با رنگ ها می آمیزد و این هر دو با انواع احساسات بشری آمیخته می شود. و دست آخر با "جاودانگی زیبایی" پیوند می خورد.و بیش از آنکه بیان زیبایی و توصیف آن باشد حکایت تاثیر دهشتناک زیبایی بر نهاد بشر است. دقیق تر بگویم استیونس در این شعر زیبایی را تاثیر حسی زیبایی که در امر زیبا متجلی می گردد. و این جاودانگی نیز باز-تاثیری است در روان آدمی که با فنا شدن امر زیبا از بین نمی رود. و شگفتی این است " چگونه یک حس می تواند جاودانه بماند"؟

دو شخصیت اصلی این شعر پیتر کوئینس و سوسن یکی از رویای نیمه شب تابستان شکسپیر و دیگری از کتب عهد عتیق. پیترکوئینس در کمدی شکسپیر درودگری که بازیگری می کند(اما در اینجا کلاویه می نوازد! تصور نجاری که با انگشت های زمخت کلیدها را فشار میدهد و در شگفت از آواهای برخاسته از ساز به آوای نهانی جان خویش گوش می سپارد) و سوسن یا (سوسنه به ترجمه پیروز سیار در کتاب های قانونی عهد عتیق. سوزانا!). زن زیبایی که داوران یهودی او را برهنه در آبگیر خانه اش دیدند و قصد او کردند و چون تن به خواهش آن دو نسپرد بر او دروغ بستند که قصد داشت با مرد جوانی معصیت کند! و آن دو رسیدند و مرد جوان گریخت. و او را متهم ساختند و در نهایت داوری دانیال پیامبر دروغ ایشان را برملا ساخت و در ملاء عام رسوا شدند(عهد عتیق, کتابهای قانونی ثانی- کتاب دانیال).

سه شعر دیگر از و. استیونس به ترجمه یوسف اباذری
ترجمه « سیزده راه نگاه کردن توکا» شعر معروف و. استیونس از محسن خالصه دهقان در پایگاه ادبی دیگران
و ... خوانش شعر «آدم برفی» از والاس استیونس- آرش اله وردی در جن و پری

پیتر کوئینس نوازنده کلاویه

آن سان که انگشت های من بر این کلیدها
می نوازند آهنگ، برخاسته از جانم آواها
نیز آهنگ خویش می نوازند

موسیقی احساس است,پس, نه صدا
و آنچه حس می کنم اینسان است
در این اتاق، در اشتیاق تو

اندیشیدن به لباس آبی موج دار تو
موسیقی است. مثل شوری که
در جان داوران کنیسه افتاد از دیدن سوسن

در غروبی سبز، گرم و روشن
تن به آب زده در باغ خاموش خویش
هنگام که داوران سرخ چشم می نگریستند

تارهای جانشان می لرزید
به آهنگی افسونگرانه
نبض ضعیفشان می جهید به ترنم شوق

در نهری سبز, گرم و روشن
سوسن آرامید
نور بهاران را می جست
و تصاویر پنهان را یافت
و از اینهمه آهنگ
آه کشید.

بر لب نهر ایستاد
در خنکای هیجانی خفته
ودر میان برگ ها
شبنم پرستش های کهنه را یافت

بر سبزه زار قدم زد
هنوز تار جانش به لرزه گرفتار

بادها ندیمه اش بودند
مججوب و آرام پا به پای او
شال زیبای ابریشمی اش در رقص

نفسی بر دست هایش گذشت
شب آرام ماند ناگه
روی برگرداند
سنج خروشید و شیپور نواخت

در ولوله ای چون آوای طبل و دایره
همراهان بیزانسی اش آمدند

در شگفت از گریه های او
در حضور داوران پیر

پچپچه ها در گرفت و خودداری
چون برگ بیدی در باران

تا آن که شعله فانوس بر شد
و راز شرم سوسن آشکار گشت

و بیزانسیان با پوزخندها
گریختند در ولوله ای چون آوای طبل و دایره

زیبایی آنی گریزپای در ذهن است
هر لحظه به شکلی جلوه ایوانی
اما در جسم جاودانه است.

تن می میرد, تن زیبایی نامیراست
غروب ها نیز می میرند, در رفتن سبزشان
موجی بی پایان جاری می شود.
باغ ها نیز می میرند, نفس مهربانشان می وزد
خرقه زمستان، و باز پشیمان
دوشیزگان نیز می میرند
در جشن سپیده دمان سرودخوانان باکره

موسیقی سوسن در لمس تارهایی هرزه
داوران سپیدموی اما گریختند
و تنها مرگی تمسخرآمیز از خویش بجا نهادند.

حالا اوست که در جاودانگی خویش می نوازد
ساز روشن خاطره اش را
و آئین پرستشی لایزال می سازد.

PETER QUINCE AT THE CLAVIER

I
Just as my fingers on these keys
Make music, so the self-same sounds
On my spirit make a music, too.

Music is feeling, then, not sound;
And thus it is that what I feel,
Here in this room, desiring you,

Thinking of your blue-shadowed silk,
Is music. It is like the strain
Waked in the elders by Susanna:

Of a green evening, clear and warm,
She bathed in her still garden, while
The red-eyed elders, watching, felt

The basses of their beings throb
In witching chords, and their thin blood
Pulse pizzicati of Hosanna.

II

In the green water, clear and warm,
Susanna lay.
She searched
The torch of Springs,
And found
Concealed imaginings.
She sighed,
For so much melody.

Upon the bank, she stood
In the cool
Of spent emotions.
She felt, among the leaves,
The dew
Of old devotions.

She walked upon the grass,
Still quavering.
The winds were like her maids,
On timid feet,
Fetching her woven scarves,
Yet wavering.

A breath upon her hand
Muted the night.
She turned--
A cymbal crashed,
And roaring horns.

III

Soon, with a noise like tambourines,
Came her attendant Byzantines.

They wondered why Susanna cried
Against the elders by her side;

And as they whispered, the refrain
Was like a willow swept by rain.

Anon, their lamps' uplifted flame
Revealed Susanna and her shame.

And then, the simpering Byzantines,
Fled, with a noise like tambourines.

IV

Beauty is momentary in the mind --
The fitful tracing of a portal;
But in the flesh it is immortal.

The body dies; the body's beauty lives,
So evenings die, in their green going,
A wave, interminably flowing.
So gardens die, their meek breath scenting
The cowl of Winter, done repenting.
So maidens die, to the auroral
Celebration of a maiden's choral.

Susanna's music touched the bawdy strings
Of those white elders; but, escaping,
Left only Death's ironic scrapings.

Now, in its immortality, it plays
On the clear viol of her memory,
And makes a constant sacrament of praise.

Archilochus

2007-07-26T10:35:00.000-07:00

آرخیلوخوس. فرزند نامشروع مردی اشرافی و زنی برده. زاده شده در جزیره پاروس. او را دومین شاعر غرب نیز نامیده اند. هومر پیش از وی شعر حماسی یونان را به اوج رساند. شاعری هجوپرداز(Satirist) وغزل سرا(lyricist) که شعر غنایی یونان با او آغاز شد. مخترع وزن شعری یامبیک. اولین شعرها با تم افسانه حیوانات که تا کنون بر ما شناخته است(میراث ادبیات غرب و مهد آن,یونان) را او سرود.

از ویژگی های ادبی آثار وی گنجاندن مضامین ساده و عوامانه در اوزانی است که مخصوص اشعار اشرافی (وزن داکتیلیک)است. او از پیشگامان شعر غنایی است که اوزان ترانه های فولکلور را برای بیان احساسات خویش به کار گرفت.

از اشعارش چنان برمی اید که از بی اعتنایی و بی حرمتی به آیین ها و رسوم طبقه اشراف ابایی نداشته است و بسیار صریح احساسات خود را بروز می دهد.سپر انداختن در برابر دشمن توهینی بزرگ به مردان محسوب می شده است. بنابر سنت اسپارتی ها مرد جنگی می بایست یا پیروز و سپر به دست به خانه بازگردد و یا آنکه نعش خونین وی را بر سپر از آوردگاه بازآرند. آرخیلوخوس در طنزی زیبا این نکته را به سخره گرفته است(واقعه ی که برای خود او پیش آمد و هرگز احساس شرم نکرد!).

از زندگی او اطلاع چندانی در دست نیست. شاید به سبب موقعیت ویژه اجتما عی اش(حرامزادگی) تمام عمر را به مشاغل نظامی گذرانده باشد!(آرخیلوخوس در لغت به معنای سرکرده سپاه) هنگامی که لیکامبس(Lykambes) نجیب زاده از دادن دخترش نئوبوله(Neoboule) به اوخود داری کرد, او هجو گزنده ای نوشت چندان که گفته اند کار دخترک به خودکشی یا فحشا کشیده شد.

درباره ادبیات غنایی یونان :

1- پیرو خدای جنگ ام سرباز انیالیوس
بندگی الهه گان هنر نیز دانم
متنعم از هدایای فریبنده شان

2- پیش آی و بگذر از
بین نیمکتهای این کشتی بادپای
ساغر به دست گیر و بنوش از کوزه ها
تا ته نشین شراب
زمان زمان سرمستی است در پست نگهبانی

3- شاخه ای گل مورد به زیبایی گل سرخ
شادی در دستهای کوچک اش
و موهایش شبی سیاه را
بر شانه و دوشش ریخته اند
گیسوانش چنان معطر و سینه اش خوش بو
که در سینه پیرمردان نیز شور عشق می افکند

4- عشقبازی اش را چگونه تحمل کنم
انجیر شیرینم دهید پیش از گلابی ترش وحشی

5- عشق بیرحمانه با طناب قلب ام رابست
و بر چشمان ام مهی ژرف گسترد
و عقل بی حفاظ ام را از سرم دزدید.

6- کسوف

دیگر هیچ شگفتی نمانده است
زئوس قادر مطلق است و برایش عجیب نیست
اینکه نیمروز را به شبی تاریک بدل کند
نور را از شکوفه خورشید گرفته است
و وحشتی سیاه بر آدمی مستولی است
هر اتفاقی.. اتفاق نیست
شگفت نیست این که اگر
جانوران خشکی با دلفین ها
به جستجوی چراگاه برآیند
و حیواناتی که بر تپه های آفتابی لمیده اند
به عشق امواج خروشان بر خیزند.

7- بگذار تراخیان ببالند از این که
سپرم را به چنگ آورده اند... سپر بی عیب من
بی استفاده لابلای بوته زار ها رهایش کردم
جان ام را رهانیدم. مراچه حاصل از سپرم؟

8- نه ژنرالی تنومند با پاهای بلند و گامهای گشاد
آراسته موهای اشرافی خود به خودنمایی و پیراسته ریش ها
مردی کوتاه قامت ام بدهید هرچند با تق تق زانو هایش
اما گام هایش استوار و شیر دل

9- روباه هزار حیله به کار می گیرد
خارپشت اما فقط یکی
بهترین اش را.

(اندیشمند معاصر سر ایزایا برلین مقاله ای خواندنی در باره این قطعه دارد)

10- انجیربنی است بر صخره
کلاغان را تغذیه می کند
این دخترک که بابیگانه ها خفته است

11- آه لیکامبس
راز بلاهت تو چیست؟
مغرت تباه گشته آیا؟
همسایگان به زندگی پوچ تو می خندند
و تو در وراجی خویش سماجت کنان
مانند جیرجیرک

12- مرا و شعرم را سرزنش کنید:
جیرجیرکی گرفته
با داد و فریاد بر سرش
به خاطر جیرجیرش.

13- ک ی ر ش ورم کرده است
مثل خری که بار گندم می برد!

14- روح من ای روح من
نگذار بشکندت این توفان غم
هرگز تسلیم مشو
بر خیز ! رو در رو و سینه در سینه دشمنان
همه در انتظار نشسته اند اما
تو استوار برخیز
نه در پیروزی افتخاری است
تا لاف شکست ناپذیری بزنی
نه در شکست ذلتی است
تا به زاری همه چیز را تمام شده انگاری
طعم لذت را بچش و اندوه را تحمل کن
گذشته ات را بنگر امید ها ترس ها
دریاب رقص آرام و شمرده ای
که عمرت را رقم زده است.

"این قطعه زیبا وخردمندانه را موسیقیدان بزرگ یونانیIoannidis Nikolaos بهمراه بسیاری از اشعار یونان باستان(هومر- سافو- آناکرئون- الکمن و ...) در آلبومی به نام THE MUSIC OF ANCIENT GREEKS - Early Epic and Lyrical Poetry ارائه کرده اثری که میتوان آن را نئوکلاسیک/نئوفولک نامید

Sylvia Plath

2007-07-26T10:33:00.000-07:00

نامه عاشقانه از اشعار زيبای دوران اول شاعری سيلويا پلاث. هنوز در گير عشق و تاثير از تد هيوز. خوی مرگ آميزی که در اشعار بعدی وی به کمال رسيد در اين قطعه نيز به زيبايی و با تصاويری موجز و درخشان بروز يافته است.

ترجمه اشعار ديگری از Sylvia Plath

با سپاس از آدم برفی برای معرفی اين قطعه شعر:

Love Letter

Not easy to state the change you made.

If I'm alive now, then I was dead,

Though, like a stone, unbothered by it,

Staying put according to habit.

You didn't just toe me an inch, no-

Nor leave me to set my small bald eye

Skyward again, without hope, of course,

Of apprehending blueness, or stars.

That wasn't it. I slept, say: a snake

Masked among black rocks as a black rock

In the white hiatus of winter-

Like my neighbors, taking no pleasure

In the million perfectly-chisled

Cheeks alighting each moment to melt

My cheeks of basalt. They turned to tears,

Angels weeping over dull natures,

But didn't convince me. Those tears froze.

Each dead head had a visor of ice.

And I slept on like a bent finger.

The first thing I saw was sheer air

And the locked drops rising in dew

Limpid as spirits. Many stones lay

Dense and expressionless round about.

I didn't know what to make of it.

I shone, mice-scaled, and unfolded

To pour myself out like a fluid

Among bird feet and the stems of plants.

I wasn't fooled. I knew you at once.

Tree and stone glittered, without shadows.

My finger-length grew lucent as glass.

I started to bud like a March twig:

An arm and a leg, and arm, a leg.

From stone to cloud, so I ascended.

Now I resemble a sort of god

Floating through the air in my soul-shift

Pure as a pane of ice. It's a gift.

نامه عاشقانه

تغییری که تو باعث آن بودی توضیحش آسان نیست

اگر اکنون زنده ام پس مرده بودم

هر چند مثل یک تکه سنگ بی رنجشی از مرگ

ایستاده سازگار با عادت

نتوانستی یک اینچ مرا با پا برانی

نه گذاشتی چشمهای ساده ام را

دگر باره برآسمان بدوزم، نومید، آری

از درک آبی ها و ستاره ها.

نه این نبود، مثل مار خوابیدم

پنهان میان سنگ های سیاه مثل سنگی سیاه

در وقفه سپید زمستان

چون همسایگانم لذتی نبردم

از میلیون ها صورت تراشیده کامل

که هر دم فرومی آمدند تا

گونه خارایی مرا آب کنند. آنها اشک شدند.

فرشتگانی گریان برای طبیعت بی جان،

بی آنکه قانع ام کنند. اشک ها یخ زدند.

هر سر مرده کلاهی از یخ داشت.

و مثل انگشت خمیده ای خوابیدم

اولین چیزی که دیدم هوای پاک بود

و قطره ها در بارش شبنم چون روح زلال.

سنگ های زیادی در اطراف گنگ و سنگین افتاده اند.

هیچ از آن ندانستم.

در پولک تلق وار درخشیدم و گشوده شدم

تا چون سیالی خویش را بیرون بریزم

در پای پرندگان و ساقه گیاهان

فریب نخوردم. ناگاه شناختمت.

بی سایه درخت و سنگ درخشیدند

سرزد انگشتم شفاف چون آینه:

چون شاخه در بهار شکفتم

یک دست و یک پا، یک دست یک پا

از سنگ تا ابر، برخاستم

اکنون شبیه نوعی خدا شده ام

در صعود روح خویش شناور در آسمان

پاک چون تکه یخ. این موهبتی است.

Anakreon

2007-07-26T10:32:00.000-07:00

آناکرئون (Anacreon نیز نوشته شده است c.572-488 BC ) از معروفترین شاعران شعر غناییLyric یوانان باستان. زاده شده در تئوس Teos آسیای صغیر، قرن ششم قبل از میلاد و در دورانی که تمدن ایونی به سستی و انحطاط گرائیده بود. فاتحان پارسی وی را به تبعید مجبور ساختند. در ساموس و در دربار پولوکراتس جبار موسیقی نواخت و شعر خواند و پس از سقوط وی به آتن رفت و خاندان پریکلس حضورش را گرامی داشتند.

بیش از آن که شاعری درباری باشد شاعر عشق و شراب شناخته شد با ذوقی لطیف و ساده و بی آرایه های پیچیده که اندیشه اش را به سهولت بیان می کند(سهل و ممتنع!)."هر کس اندکی یونانی خوانده باشد میتواند از اشعار وی لذت ببرد". وی از اولین شاعرانی است که به پی ریزی اشعار موسوم به اسکولیا Skolia همت گماشته است. شعرهایی که به صورت تک آوایی یا همخوانی پس از مجالس اشرافی شام و ناهار خوانده می شد.

وزن آناکرئونی (تروکائیک چهارهجایی) از ابداعات اوست که در این وزن جز چند پاره شعر موسوم به آناکرئونتا Anacreontea از وی به جای نمانده است. این وزن شعر در دوران پس از وی بسیار مورد اقبال واقع شد و حتی قرن ها بعد مسیحیان برای تصنیف سرودهای مذهبی از چنین وزنی استفاده کردند.

آناکرئون تاثیر به سزایی بر شاعران عصر رنسانس شعر انگلیسی به خصوص هریک Herrick و بن جانسون Ben Jonsonداشت.

منابع به فارسی :

- قطعاتی چند از آناکرئون سالها پیش بدون هیچ مقدمه و توضیحی در جلد دوم جنگ دریای گوهر (1333-امیر کبیر)با ترجمه دکتر پرویز ناتل خانلری و گردآوری مهدی حمیدی منتشر شده است.

- تاریخ ادبیات یونان – ترجمه ابراهیم یونسی.کتابی قدیمی اما هنوز یگانه کتاب تاریخ ادبیات یونان در زبان فارسی است.

پايديا- نوشته ورنر زيگر به ترجمه محمد حسن لطفی. اثر بسيار ارزنده ای که بيشتر به تاثير آموزه های تربيتی/فلسفی یونان قديم می پردازد اما به جرات می شود گفت از تاريخ ادبيات يونان ترجمه يونسی بسيار مفيد تر است.

ملخ

حشره شاد، شاد چون تو کیست؟

از شراب خدایان نوشیده ای

شبنم پاک صبحگاهی

تو صبوری وطبیعت منتظر است

تا جام سبزت را پر کند

هر جا که تو گام برداری

طبیعت ساقی توست

تویی که می نوشی، می رقصی، آواز می خوانی

شادتر از شادترین پادشاهان.

همه دشت ها زیر چشم توست

و گیاهان به تقدیر تو زنده اند

تا سراسر تابستان غذای تو را

از شبنم بامدادی فرا آورند.

برای توست کاشت و برداشت آدمی

کشاورز اوست، خدای کشتزار تو

چه معصومانه لذت میبری

و از روی خوشگذرانی ویران نمیکنی

چوپانان به صدای تو خرسندند

زیباترین آوازشان تویی.

کشاورزان به شادی آوای تو را می شنوند

پیامبر فصل درو

تو را فوئبوس دوست دارد و بر تو الهام می فرستد

اوست که خود پدر توست

زندگی برای تو جز شادی نیست

حشره شاد، شادا تو

نه گذر عمر را می شناسی نه زمستان را

آن گاه که می نوشی و می رقصی و می خوانی

میان برگهای پر گل

- شهواتران و خردمند

حشره اپیکوری –

در عیش تابستانی می نشینی

و به آرامش ابدی فرو می روی.

***

آرزو

نیوبه در فریگی به مجسمه ای گریان تبدیل شد

و پاندیون جوان به شکل پرستویی درآمد و پرواز کرد

کاش آیینه ای می شدم

تا تو همیشه مرا نگاه کنی

یا پیراهنی که بپوشی و من در بر بگیرمت

کاش چشمه ای می شدم

که پوست لطیفت را در آن بشویی

روغنی خوشبوی که بر اندام بمالی

یا گرهی بر سینه بندت

گردن آویزی بر سینه ات

یا کفشی که پای بر من گذاری

***

آب زنید راه را

شراب آورید و دامنی گل و ریحان

از برای من جایی بیارائید

شایسته نبرد تن به تن با عشق

***

خاک حاصلخیز باران را نوشیده است

درختان رستند و از سینه خاک نوشیدند

دریا هوا را می نوشد و آفتاب دریا را

ماه از آفتاب می نوشد

من چرا تشنگی ام را

به جرعه جامی فرو ننشانم؟

***

بیزارم از مردی که جام می بر کف

هق هق کنان از اندوه جنگ می نالد

چه مشتاقم بدان کسی که دیوانه وار

از شاهکارهای نمایان سخن گوید

از هنر عشق ورزی.

***

بار دیگر عشق گیسو طلایی توپ ارغوانی اش را به من زد

تا بازی آغاز کنم

با دختری که کفش های خوشرنگ به پا داشت

دخترک اما از اهالی لزبوس

موی سپید مرا مسخره کرد

و از پی دختری دیگر شتافت.

***

تو از جنگهای تبس می گویی

دیگری از نبردهای فریژی میخواند

من اما از شکست های خویش می نالم

نه اسبها بودند و نه سربازان و نه کشتی ها

آنچه مرا به ویرانی کشید

نبردجویانی بودند که تیر از چشم هایشان می جهید

***

پسرک زیبا روی چون دختران

می بینمت و نمی بینی

نمی دانی که افسار جانم به دست توست

***

عاشق محافظه کار!

عشق می ورزم و چندان عاشق نیستم

دیوانه ام هنوز دیوانه تمام نه

Nicanor Parra

2007-07-26T10:28:00.000-07:00

نیکانور پارا، شاعر شیلیایی که مطالعات وی در فیزیک و ریاضی در دانشگاه آکسفورد (پروفسور فیزیک و ریاضیات) وی را به ارائه نظریه "ناشعر"Antipoetry راهنمون ساخت. نظریه ای که پس از گذشت مدتها هنوز بحث انگیز است." اقتصاد کلمات، ایجاز در عین ساده گویی، پرهیز از استعاره و تصاویر مشغول کننده ذهن" از جمله اصول این نظریه می باشد.

اشعار وی به زبان محاوره نزدیک و با تم های ساده زندگی به بیان عواطف مشترک انسانی می پردازد. چینین نگاهی تا پیش از وی در شعر امریکای لاتین سابقه نداشت. آثار پارا پس از نرودا یکی از تاثیرگذارترین جریانات بر اشعار شاعران قرن بیستم در امریکای لاتین است.امروزه وی را بعنوان یکی از شاعران پست مدرن آن دیار می شناسند.

آثار:

Cancionero sin nombre [poetry without name] (1937)

Poems and Antipoems (1954; tr. 1967)

Versos de salón [parlor verses] (1962)

Canciones rusas [Russian songs] (1967)

Emergency Poems (tr. 1972)

Antipoems, New and Selected (tr. 1985)

Hojas de Parra [leaves of Parra] (1985).

ترجمه اين دو قطعه برای آدم برفی

Young Poets

Write as you will
In whatever style you like
Too much blood has run under the bridge
To go on believing
That only one road is right.

In poetry everything is permitted.

With only this condition of course
You have to improve the blank page.

chronos

In Santiago, Chile
The days are interminably long:
Several eternities in a day.

Like the vendors of seaweed
Travelling on the backs of mules:
You yawn - you yawn again.

Yet the weeks are short
The months go racing by
And the years have wings.

شاعران جوان

آنگونه که می خواهی بنویس
به هر سبکی که دوست داری
چه بسيار خون زير پل جاری شده است
که اين باور ادامه يابد
تنها یک راه راه راست است.

هر چیز در شعر مجاز است.

تنها با این شرط است که
ميتوانی سپیدی کاغذ را اصلاح کنی.

زمان

در سانتیاگو، شیلی
روزها خسته کننده طولانی اند:
چند ابدیت در یک روز.

چون فروشنده جلبک دریایی
سوار بر پشت قاطر
خمیازه می کشی باز خمیازه میکشی.

هفته ها کوتاه اند اما
ماه ها در مسابقه
و سال ها بال دارند.

Sappho

2007-07-26T10:24:00.000-07:00

شعر لذت در لذت شعر. ستایش زیبایی و عشق و تن.

پس از شعر حماسی که معرف احساسات قومی و ملی بود و با هومر به اوج خود رسیده بود، با انحطاط شهرهای ایونی آسیای صغیر گرایشات فرهنگی و هنری به داخل خاک اصلی یونان متمرکز شد. شعر هروئیک رو به انحطاط نهاد و شعری متناسب با احساسات فردی و شخصی همگام با گرایشات دموکراسی یونان باستان آغاز شد و بدینگونه شعر غنایی (شعری که با نواختن نوعی ساز لیرlyre – لیریک، خوانده میشد) زاده شد. آرخیلوخوس در اواسط قرن هفتم پدر شعر غنایی محسوب می شود. اشعاری در وصف احساسات آدمی چون خشم و تنهایی و حزن و نفرت و یا آوازهایی در وصف شراب و جشن ها.

اما مهد شعر غنایی باستان جزیره لزبوس(Lesbos) بود. الکایوس و سافو، سافوی الهی! شعر غنایی با این دو تن به اوج خویش رسید اما تنوع و زیبایی اشعار سافو چنان بود که نام الکایوس را در محاق برد و چنان آوازه ای یافت که بعدها افلاطون نام سافو را در زمره خدایان نه گانه هنر قرار داد.

دختر بازرگان ثروتمندی که بعدها به جرم توطئه سیاسی محکوم وتبعید شد. افسانه عشق ها و جشن های وی باعث شد تا کج اندیشان او را استاد زنان هرزه بنامند حال آنکه تجربه زندگی در روزگار رونق لزبوس چنان بود. تجربه خوشی و لذت. ستایش الهه عشق. حلقه سافو (lesbian Poet) بی گمان مجلسی پر رونق از هنرمندان،سخنوران، شاعران و خنیاگران چیره دستی بوده است که یگانه وظیفه خویش را ستایش زیبایی و الهه گان هنر می دیدند.

"سافو موفق شد درونی ترین و شخصی ترین احساسات خود را به مقام احساسات ابدی انسانی برکشد بی آنکه آنها را از جامه ظرافت و زیبایی تجربه مستقیم عریان سازد. تازگی و عظمت حلقه سافو در آن است که زن به دنیایی گام می نهد که تا کنون حق مردان محسوب میشد از این پس زن در خدمت به الهه های هنر و دانش با مرد شریک میشود و خود این عنصر با فرایند شکوفایی شخصیت وی به هم می آمیزد. این آمیزش بنیادی که روح را شکل میدهد بدون نیروی EROS که نیروهای روح را آزاد می کند امکان پذیر نیست، موازات اروس افلاطونی و اروس سافویی نیازی به توجیه ندارد."

در اشعار وی برای اولین بار ستایش و توصیف عشق به همجنس نیز دیده میشود و از اینجاست که نام لزبوس و سافو با اینگونه عشق (lesbianism - Sapphism) پیوند میخورد. "دوستان وی دخترانی بودند که تازه از دایره مراقبت خانواده به در امده و در حمایت این زن بی شوهر همچون کاهنه ای وجود خویش را از طریق رقص و آوازخوانی وقف خدمت به الهه های هنر نهاده بودند."

وزن شعر سافیک (Sapphic) از ابداعات اوست که چنین شعری اغلب قطعه سافیک خوانده میشود. شعر سافیک شامل سه مصرع هم وزن و یک مصرع کوتاهتر می باشد. قطعات پراکنده ای از وی به جا مانده است که به جز دو سه قطعه باقی پاره شعرها وی میباشد با این حال در بین همین قطعات زیباترین توصیفات دیده میشود.

ترجمه های گوناگونی از این اشعار نیز در دست است اخیرا پاره ای سایتهای لزبین به ترجمه های متعددی از این اشعار دست زده اند که هر کدام ویژگیهای خاص خود را دارد. اساس متن مترجم این نسخه بوده است با نگاهی به چهار ترجمه دیگر پایگاههای اینترنتی موجود در وب:

The Poems of Sappho, with Historical and Critical Notes, Translations, and a Bibliography. By Edwin Marion Cox, Published 1925. The transliteration and additional editorial material 2000 J.B. Hare.

در نگاشتن این مقدمه از کتاب پایدیا - ورنر یگر- ترجمه محمد حسن لطفی سود جسته ام. پر مغز ترین و تنها متن! تحلیل شخصیت و آثار سافو به فارسی، همین اثر است.

بیگمان درک زیبایی این شعرها برخوانندگان متن یونانی نیز پوشیده میماند چرا که نه ساز و آواز

Cleis زیبا را با خود دارد و نه باغهای لزبوس را با زیباترین شاعران!

حس ميکنم همتای خدايان است اين مرد

نشسته در حضور تو، مسحور جلوه تو

سپرده گوش به خنده نرم و آوای مهربان تو

چه شیرین است سخنان تو

درسینه قلبم چه بی تابانه می تپد

وانگاه که به نیم نگاهی ببینمت

کلام از من می گریزد

زبانم بسته می شود

ناگاه جسمم را شعله ای لطیف در می نوردد

چشمانم را توانایی دیدن نیست

و گوشم جز صدای باد هیچ نمی شنود

همه تاریکی است

عرق به تن نشسته به لرزه افتاده

رنگ پریده تر از علف های خشک

توفانی ازجنون

در آستانه مرگ

***

سوسوی ستارگان گردادگرد ماه

محو شده در پرتو مهتاب

جاریست ماه و سایه ها را می کاود

تا به نور نقره فام خویش غرقشان کند...

***

بر خنکای جویبار زمزمه نسیم است

لابلای برگ های سیب

و از جنبش برگها

خواب فرو می ریزد...

***

آنگاه که خشم بر سینه ات می کوبد

نگذار زبانت به نادانی آواز برآرد

(قطعه ای نامرسوم ، زیبا و خردمندانه از سافو. نقل شده از پلوتارک در مقاله مهار خشم)

***

دوشیزگی، آه دوشیزگی به کجا گریختی از من؟

هرگز، دریغا هرگز به تو بازنخواهم گشت.

***

آه ای شب، شب مهربان تویی که باز می گردانی

هرآنچه بامداد درخشان پراکنده بود

تو گوسفندان را بازمی آوری و بزها را فرامی خوانی

و کودک خواب آلوده را به آغوش مادرش می رسانی

***

...لذتی که تو به من بخشیدی

هیچ زنی به شوی خود نبخشیده است

دوست داشتنی تر از زنان لزبوس...

انتساب قطعی اين قطعه ثابت نشده است.

***

اندام دلفریب تو ، چشمان افسونگرت

شهد شیرین من روی زیبای تو

ای که نشانی از شور آفرودیت با توست

چون او به نرمی با من سخن بگو

***

چه شیرین و تلخ معجونی است، بی مهار است عشق

بدنم را می لرزاند و قلب از تپیدن می ماند.

***

مادر عزیز دیگر مرا توانایی

نشستن و بافتن نیست

زیرا که آفرودیت مرا

به کار عشق برانگیخته است

***

Allen Ginsberg

2007-07-26T10:22:00.000-07:00

مانیفست جنبش بیت. "آوار آینده آمریکا". "عبور از دوزخ". نسل دلسرد و معترض. کمونیست و بودیسم و تجربه اندیشه های نو. مبارزه با مدرنیسم وارداتی تی اس الیوت و ازرا پاوند. ماری جوانا و الکل. اعتراف آمریکا. آن روی سکه رویای آمریکایی. تجربه های آغازین ال اس دی به کمک سیا! نگرش به داشته های خودی هر چند بی ارزش بعنوان دستمایه های آفرینش هنری. دانشجویان معترض. و جنگ... ویتنام! کشف دیگربودگی. فرد برابر نظام (اکنون کلیشه هالیوودی در تجربه هنری دیگر). ضد قهرمان...

زوزه شعری اعترافی، که گینزبرگ تحت تاثیر مود مخدر و به یاد مادر خویش نوشت. اثری که هر سطر آن با واژه Who یادآور زوزه نسلی است که فریب "رویای آمریکایی" را با تجربه شخصی خویش از جهان و "دیگربودگی" آمیختند. شعری که تا سالیان سالیان منبع الهام و مرجع بسیاری از هنرمندان و نویسندگان قرار گرفت و بی شک یکی از بزرگترین اشعار دهه دوم قرن 20 امریکا محسوب می شود.

متن اصلی زوزه را اینجا بخوانید Howl.doc یا بصورت Howl.htm

زوزه

برای کارل سالامان

دیدم که بهترین مغزهای نسل من با جنون نابود می شوند،

با فقر عریان هیستریک

در جستجوی یک تزریق سوزان

افتان و خیزان خود را به آخر خیابان سیاها می کشند

نوجویان فرشته خو می سوزند در راه پیوند آسمانی دیرینه

با دینام پر ستاره ماشین آلات شب

آنان که ژنده پوش با چشمان گود افتاده نشئه و سیگار کشان

در ظلمت ملکوتی آپارتمان های نمناک شناور شدند بر فراز شهر ها

در اندیشه ها و تاملات جاز

آنان که مغزهایشان را به بهشت گشودند زیر راه آهن سراسری

و فرشته های مسلمان را دیدند تلوتلوخوران بر بامها در اشراق

آنا که گذشتند از دانشگاه ها با چشمان مشعشع خونسرد در توهم

تراژدی آرکانزاس و بلیک لایت بین دانشمندان جنگ

آنان که از دانشکده ها اخراج شدند بخاطر جنون و چاپ غزل های

مستهجن بر دریچه جمجمه ها

آنان که در لباس زیر قوز کرده در اتاق های تهی پولهاشان را در سطل آشغال

سوزاندند گوش سپرده به هراس آن سوی دیوار

آنان که در راه بازگشت از لاردو به نیویورک دستگیر شدند به خاطر ماری جوانا

در پشم شرمگاهشان

آنان که آتش خوردند در هتل های رنگارنگ در پارادایز تربانتین نوشیدند، مرگ

در پی تطهیر جسمشان بود، شب های پی در پی با رویا ها و مواد، با بیداری

از کابوس ها، الکل و کیر و خایه های بی شمار

خیابان های کور بی همتا در لرزش مه و ابر، آذرخش در ذهن، جست و خیز به سوی

مرز کانادا و پاترسون در روشنایی دنیایی با زمان ساکن

در جمود کاکتوس وار تالارها، درخت سبز صبح پشت گورستان، مست و لایعقل بالای

بام ها،گدایی چای مانده از دکان ها، ماشین دزدی در ترافیک نور نئون

خورشید و ماه و درخت در اهتزاز در غرش زمستانی بروکلین،

یاوه سرایی ها زباله دانی ها و مهربانی پادشاه بی مایه ذهن،

آنها که خود را به زنجیر کشیدند با بنزدرین در متروها در آخرین سواری از

باتری تا برانکس مقدس تا به صدای نزدیک شدن چرخ ها کودکان بیرونشان کشیدند، لرزان و مرتعش با دهان های تباه و مغزهای مجروح و سورد، خشک و بیروح زیر نور افسرده باغ وحش.

آنان که غرق شدند هر شب در نور زیردریای بیکفورد، غوطه خوردنددر عمق آبجوی

کهنه بعد از ظهر در فوگازی متروک هنگام که دل به صدای شکافتن

تقدیر در جعبه موسیقی هیدروژنی سپرده بودند.

آنان که هفتاد ساعت مداوم حرف زدند از پارک تا پیاده رو تا بار تا تیمارستان بلله وو

تا موزه تا پل بروکلین

گردانی از وراجان افلاطونی پریدند از ایوان آتشین گریزان از پنجره های

امپایر استیت به سوی کره ماه،

ورزنان، جیغ کشان، استفراغ کنان، نجواگرانه، حقایق و رویاها و حکایات و

پرش مردمک ها و شوکهای بیمارستانی و سلول ها و جنگ ها

تمام ادراک ها و معقولات قی شد در فراخوان عمومی هفت شبانه روز، با چشمهای الماس، گوشت برای رافضین ریخته بر سنگفرش ها

آنان که در ناکجاباد ذن نیوجرسی محو شدند و ردی از تصاویر مبهم کارت پستال از تالار آتلانتیک سیتی برجای گذاشتند،

رنج عرق ریزی شرقی و سائیدگی استخوان مراکشی و میگرن چینی از ترک مواد در اتاق مبله و سرد نیوآرک.

آنان که آواره گشتند و گشتند نیمه شب در محوطه راه آهن، سرگردان جایی برای رفتن

و رفتند و هیچ قلبی شکسته ای از فراق برجای نماند

آنان که سیگار کشیدند در واگن ها واگن ها واگنهای باری جیغ کشان در برف به سوی مزارع متروک در شب های پدربزرگ،

آنان که فلوطین پو یوحنای صلیبی تله پاتی و باپ کابالا آموختند چرا که

جهان زیر پاهایشان بی اراده به جنبش درآمده بود در آرکانزاس.

آنان که اینهمه را غریب و تنها در خیابانهای آیداهو رها کردند پی جوی فرشتگان

خیالی سرخپوستی که فرشتگان خیالی سرخپوست بودند

آنان که فکر کردند دیوانه اند گاهی که بالتیمور در جذبه فوق طبیعی سوسو می زد.

آنان که در لیموزنها پریدند با چینی های اکلاهما به شوق نور خیابانهای

بارانی نیمه شب زمستان

آنان که هرزه گرد هیوستون شدند گرسنه و بی کس دنبال سکس و جاز و سوپ، دنبال

اسپانیایی های زیرک تا در باره امریکا و جاودانگی حرف بزنند، کار بیهوده، پس به کشتی سوار شدند تا آفریقا.

آنان که در آتشفشانهای مکزیک ناپدید شدند و جز سایه ای از لباس پنبه ای زبر و

گدازه و خاکستر شعرهای پراکنده در آتشدان شیکاگو چیزی برجای نگذاشتند

آنان که باز پدیدار شدند در ساحل غربی در بازجویی اف بی آی زیر تفتیش شورت و ریشهایشان با چشمهای درشت صلح طلب شهوتناک در پوست سیاهشان و پرکردند

اوراق نامفهوم .

آنان که با سیگار بازوهایشان را سوزاندند در اعتراض به تنباکوی مخدر سرمایه داری تباه

آنان که لخت و گریه کنان جزوهای ابرکمونیستی پخش کردند در یونین سکوایر هنگامی که حوریان لس آلامس سوگوارشان شدند وال استریت سوگوار بود و گذرگاه جزایر استیتن سوگوار بود.

آنان که هق هق خود را فروخوردند در درزشگاههای سفید لخت برابر

ماشین اسکلت ها

آنان که گلوی ماموران را جویدند و در پاترول ها از خوشی فریاد زدند که جرم و جنایتی

در کار نبود جز جعل وحشیانه مستی و لواط

آنان زانو زدند و زوزه کشیدند در زیرگذرها و به زور برده شدند به پشت بامها در جنبش آلت تناسلی ها و دست نوشته ها

آنان که گذاشتند موتورسواران قدیس کونشان بگذارند و از لذت و خوشی فریاد زدند

آنان که فرشتگان سرافین را زدند و خوردند از آنها، دریانوردها؛ ناز و نوازشهای آتلانتیکی

و عشق های کارائیبی

آنان که روز و شب در پارکها و چمن ها و گورستان ها خم شدند و آزادنه اسپرم شان را به هر که خواستند و توانستند پاشیدند.

آنان که در تلاش برای قاه قاه خنده ای به سکسکه لایتناهی دچار شدند و به هق هق گریه رسیدند پشت دیوارک حمام شرقی آن گاه که فرشته ای لخت و موطلایی آمده بود تا با شمشیر دو نیمشان کند.

آنان که بچه خوشگل هایشان را به پیرزنان پتیاره تقدیر باختند

پتیاره یک چشم دلار هتروسکسوال

پتیاره یک چشم که زهدان ها را نادیده می گیرد

و پتیاره یک چشمی که کاری نمی کند، کون خیزه می رود تنها ریسمانهای روحانی بافته در جولایی هنرمندان را قطع می کند.

آنان که سرخوش و سیری ناپذیر با یک بطری آبجو و بسته ای سیگار و فاحشه ای و شمعی بر بستر افتادند، غلتیدند بر کف اتاق تا پایین راهرو با غش و ضعف بر دیوار با خیال

کس نهایی و در گریز از آخرین اسپرم پاشی آگاهی.

آنان که حال کردند از ربودن یک میلیون دختر لرزان در غروب، و صبح با چشمان سرخ اما آماده برای حال کردن از دزدیدن طلوع، برق لنبرها در انبارها ولخت در دریاچه.

آنان که برای جنده بازی رفتند تا کلرادو با ماشین های مسروقه، نیل کسدی قهرمان پنهان این اشعار شیر نر دنور مست از خاطره بی شمار بسترها در زمین های متروک و نهانگاه های شبانه در ردیف صندلی های سست سینماها برقله کوهها در غارها کلفتهای زشت در کنار جاده های آشنا و متروکه بالازدن دامن ها و نیز در پمپ بنرین ها فردگرایی مستراحها در کوچه های شهر نیز

آنان که در فیلم های مستهجن محو شدند، در رویا و در منهتن ناگهان بیدار شدند و در آخرین لحظه گرفتند خویش را از اعماق دار اویختن به شراب تاکای بیرحم و هراس از کابوس های آهنین میدان سوم و ادارات بی کاری.

آنان که تمام شب با کفش های خون گرفته در باراندازهای پر برف رفتند بر ساحل ایست ریور به دنبال دری که به اتاقی پر از دود و دم تریاک باز شود.

آنا که درام های انتحاری بزرگ آفریدند در آپارتمان بندر هادسن زیر نور افکن آبی ماه دوران جنگ سرهاشان به تاج افتخار آراسته شد در فراموشی

آنان که بره پخته خیال را بلعیدند و در بستر گل آلود رودخانه باوئری به هضم خرچنگ رسیدند.

آنان که بر عاشقانه های خیابان گریستند با چرخ دستی پر از پیاز و موسیقی مزخزف

آنان که در کارتن ها و جعبه های ظلمانی زیر پل منزل کردند و بیدار شدند تا در انبار ها هارپسیکورد بسازند

آنان که به سرفه افتادند در ششمین طبقه هارلم شعله به سر زیر آسمان مسلول در محاصره صندوق های نارنجی الهیات

آنان که تمام شب را خط خطی کردند و نوشتند چرخان و پاکوبان بر فراز افسونهای بلند که در بامدادی زرد جز چند قطعه چرت و پرت بیش نبود.

آنان که آشغال پوسیده حیوانات را از جگر و شش و فلب و پاچه و دم پختند آبگوشت روسی و کباب در رویای پادشاهی ناب سبزیجات.

آنان که به دنبال یک تخم مرغ خود را زیر ماشین های حمل گوشت انداختند

آنان که ساعت های خویش را به بالای بام ها پرتاب کردند تا به جاودانگی بی زمان رای داده باشند و ده ها سال ساعت شماطه دار بر سرشان آوار شد.

آنان که بارها رگ زدند ناموفق پس منصرف شدند، به اجبار عتیقه فروشی کردند انجا که فکر پیری به گریه شان انداخت.

آنان که زنده زنده سوختند در لباس بی گناهی شان در میدان مدیسون در انفجار آیه های سربی و مست از هیاهوی ارتش آهنین مد و جیغ نیتروگلیسیرینی پریان تبلیغات و گاز خردل شوم سردبیرها یا رفتند زیر تاکسی های مست میدان واقعیت مطلق

آنان که از پل بروکلین پریدند اتفاقی که واقعا افتاد ناشناس و فراموش رفتند تا منگی شبح وار کوچه چینی ها و ماشین های آتش نشانی بی جرعه ای از آبجوی آزاد

آنان که زیر پنجره ها سرود نومیدی خواندند در مجرای فاضلاب آفتادند پریدند در گذرگاه های کثیف، جستی زدند بر سر سیاهپوستها، در خیابان گریستند و پابرهنه بر گیلاس های شکسته رقصیدند خرد کردند ضبط صوت جاز المانی نوستالژیک 1930 را شراب نوشیدند و در مستراح های خونین قی کردند، در گوش هایشان صفیر وحشتناک سوت ماشین بخار ناله میکرد.

آنان که بزرگره ها را در سیاحتی کهن در نوردیدند تا شکارگاه جلجتا بیداری در سلول انفرادی یا در تجسد جاز بیرمنگام

آنان که عرض کشور را هفتاد و دوساعته پیمودند تا بیابند اگر من خیالی دارم یا تو خیالی داری یا او خیالی دارد برای یافتن جاودانگی،

آنان که به دنور رفتند، در دنور مردند، به دنور باز گشتند و بیهوده انتظار کشیدند، انا که مراقب دنور بودند، چله نشستند و تنها ماندند در دنور و اکنون دنور برای قهرمانانش چقدر دورافتاده و دلگیر است.

آنان که به زانو افتاند در کلیساهای نومید دعاکنان برای رستگاری یکدیگر و نور پستان ها تا وقتی که روح برای دومین بار موهایش را جلا داد داد و درخشان کرد،

آنان که در انبوه خیالات خویش سقوط کردند در زندان در انتظار جرمهای ناممکن با سرهای طلایی و افسون واقعیت در قلبشان آنان که برای الکاتراز بلوز دل انگیز سرودند.

آنان که به مکزیک عقب نشینی کردند تا سبک و سلوک دیگری بیاموزند یا به کوههای راکی تا بودا را عرضه کنند یا طنجه را به کودکان یا اطلس جنوبی را به لوکوموتیو سیاه یا هاروارد را به نارسیسوس به وودلاون به زنجیر گل مروارید یا گور،

آنان که تقاضای آزمون سلامت عقل کردند تا بی سیم هیپنوتیزم را متهم کنند و با جنون خویش رها شدند و با دستهای خویش و با هیئت منصفه ای آویزان تنها ماندند.

آنان که به صورت سخنرانانCCNY در باره دادائیسم سالاد سیب زمینی پرتاب کردند و خویش را پله های سنگی دیوانه خانه معرفی کردند با سرهای تراشیده و حرف های مسخره در باره خودکشی متقاضیان پروپاقرص جراحی مغز فوری،

و آنان که واگذار شدند در عوض شفته ای بی اثر از انسولین متراسول الکتریسیته آب درمانی روان درمانی کاردرمانی پینگ پنگ و فراموشی،

آنان که در اعتراضی شدید تنا میز پینگ پنگ نمادین را واژگون کردند استراحتی کوتاه در کاتاتونیا سالها بعد در بازگشت موهای ریخته و کلاه گیس خونین و اشک ها و انگشت ها به دیوانه ای محکوم در قلعه های دیوانه شهر های شرق،

راکلند و گری ستونز، تالارهای تعفن، ارزان و مرتعش از پژواک ارواح، رقصان و چرخان از عشق نیمه شبان بر نیمکت های انزوا و محوطه های یکدست سنگی، رویای زندگی یک کابوس، بدن هایی که سنگ می شوند به سنگینی کره ماه با مادران... و سرآنجا آخرین کتاب تخیلی پرتاب شد از پنجره آپارتمان و آخرین در بسته شد در ساعت 4 صبح و آخرین تلفن جیغ کشید بر دیوار در پاسخ و آخرین اتاق مبله تهی شد از آخرین اثاثیه ذهنی، یک برگ گل زرد چرخید روی سیم آویزان از کمد و آن تخیلات، هیچ اما قطعه پر امید از وهم،

آه کارل تا وقتی تو در امان نیستی من نیز در امان نیستم و حالا تویی در ابگوشت حیوانی زمان،

برای همین کسانی از خیابان یخ زده گریختند در وسوسه برق ناگهانی کیمیای استفاده از ایجاز از اطناب از وزن و سطوح مرتعش

آنان که خواب نما شدند و شکاف های عینی در زمان و مکان ساختند در تصویرهای کنار هم چیده، و به دام انداختند ملک مقرب روح را بین دو تصور عینی و برگزیدند فعل های بنیادی و اسم و هجوم هشیاری را باهم به جهش واداشتند با احساس پدر متعال خدای جاویدان،

تا علم نحو و میزان فقر نثر انسان معاصر را بازآفرینی کنند مقابل تو گنگ و خوابیده بایستند و از شرم بلرزند مطرود و معترف بی روح تا پیروی کنند از وزن تفکرات در کله کچل و بی پایانش،

آواره مجنون و فرشته ای که زمان له می کند، غریبه ای که به پایان می برد آنچه نبایست گفت را در زمانی که پس از مرگ می آید،

و بر می خیزد در تجسدی دیگر در لباس های شبح گون گروه جاز شاخ طلایی و تمامی رنج ذهنی آمریکا از عشق را می دمد در ایلی ایلی لما سبقتنی گریه ساکسیفون که شهر ها را تا آخرین دیوار لرزانده است

با قلب مطلق شعرهای زندگی سلاخی شده خوراک خوبی برای هزار سال.

کدام ابولهول سیمان و آلومینیوم جمجمه هایشان را شکست

و مغزها و تخیلاتشان را سرکشید؟

مولوخ! انزوا! پلیدی! زشتی! زباله دان ها و دلارهای دست نیافتنی!

جیغ کودکان زیر راه پله ها! هق هق جوانان در پادگان ها! گریه پیرمردان در پارک ها

مولوخ! مولوخ! بختک مولوخ! مولوخ بی عاطفه! مولوخ روانی!

مولوخ قاضی سختگیر آدم ها!

مولوخ! محبس دور از فهم! مولوخ زندان بی روح با علامت خطر مرگ و

کنگره سوگواری ها! مولوخ که ساختمان هایش رای دادگاه است!

مولوخ صخره وسیع جنگ! مولوخ دولت های گیج!

مولوخ که ذهنش ماشین آلات خالص است! مولوخ که خونش گردش پول است!

مولوخ که انگشتهایش ده لشکر است! مولوخ که سینه اش دینام آدمخوار است!

مولوخ که گوش هایش گوری است دودزا!

مولوخ که چشمهایش هزار پنجره کور است! مولوخ که آسمانخراش هایش چون

یهوه های لایزال ایستاده اند! مولوخ که کارخانه هایش خواب می بینند

و در تیرگی قارقار می کنند! مولوخ که دودکش ها و آنتن هایش شهر را تاج گذاری می کنند!

مولوخ که عشق او نفت بی پایان است و سنگ! مولوخ که روحش

الکتریسیته است و بانک! مولوخ که فقرش روح نبوغ است!

مولوخ که تقدیرش ابری از هیدروژن خنثی است! مولوخ که نامش عقل کل است!

مولوخ که در او تنها می نشینم! مولوخ که در او خواب فرشتگان را می بینم

دیوانه مولوخ! کیرخورده مولوخ! بی عشق و نامرد مولوخ!

مولوخ که روح مرا سریع تسخیر کرد! مولوخ که در او آگاهم و بی جسم!

مولوخ کسی که ترسانده است مرا از جذبه و سکر طبیعی من! مولوخ که رهایش می کنم!

بر می خیزم در مولوخ! نور جاری آنسوی آسمان!

مولوخ! مولوخ! اپارتمان ربات ها! حومه شهرهای نامرئی! خزانه داری هاس استخوانی!

سرمایه های کور! صنایع شیطانی! ملت های خیالی! دیوانه خانه های شکست ناپذیر!

کیرهای خارا! بمب های مهیب!

کمرهایشان خرد شد تا مولوخ را به معراج برکشند! سنگفرشها، درختان، رادیوها،

نواها! برافراشتن شهرها به بهشتی که همه جا گرداگرد ماست

خیال ها! فال ها! توهمات! معجزات! غرق شده در عمق رودخانه های آمریکایی!

رویاها! ستایش ها! چراغانی ها! ادیان! همه کشتی کوچکی از مزخرفات احساساتی!

پیشرفت ها! روی رودخانه! تصلیب ها! غرق شده در سیلاب!

نشئگی ها! تجلیات! یاس ها! ده سال جیغهای حیوانی و خودکشی ها!

ذهنیات! عشق های نو! خلاقیت جنون! زیر صخره های زمان!

شلیک خنده های واقعی مقدس در رودخانه! آنها همه را دیدند! چشمان وحشی!

هلهله های پاک! بدرود گفتند! پریدند روی سقف! به سوی انزوا! معراج! گل ها را بردند!

در اعماق رودخانه! به سوی خیابان!

کارل سالامان

من با توام در راکلند

جایی که تو از من دیوانه تری

من با توام در راکلند

جایی که خیلی غریب افتاده ای

من با توام در راکلند

جایی که سایه مادرم را تقلید می کنی

من با توام در راکلند

جایی که دوازده منشی ات را کشته ای

من با توام در راکلند

جایی که به این شوخی نامرئی می خندی

من با توام در راکلند

جایی که ما نویسندگان بزرگ پشت همان

ماشین تحریرهای بزرگ ایم

من با توام در راکلند

جایی که وضع تو وخیم شده و از رادیو

گزارش می شود

من با توام در راکلند

جایی که توان جمجمه ها بیش از این

کرمهای احساس را تحمل نمی کنند

من با توام در راکلند

جایی که از پستان دختران ترشیده یوتیکا

چای می نوشی

من با توام در راکلند

جایی که بر تن پرستارانت این درندگان برانکس

جناس می سازی

من با توام در راکلند

جایی که در جلیقه دیوانه ها جیغ می کشی

از باختن پینگ پنگ واقعی شکاف ها

من با توام در راکلند

جایی که بر پیانوی کاتاتونیک می کوبی روح معصوم وجاودان است

و هرگز نباید اینگونه بی معنا در دیوانه خانه های مسلح بمیرد

من با توام در راکلند

آنجا که بیش از پنجاه بار شوک الکتریکی روحت را

به تن باز نمی گرداند از صلیبی در تهی

من با توام در راکلند

آنجا که دکترها را به دیوانگی متهم می کنی و

طرح انقلاب سوسیالیست یهودی می ریزی بر علیه

فاشیسم ملی جلجتا

من با توام در راکلند

جایی که آسمان لانگ ایلند را می شکافی و برمی انگیزی

انسان زنده مسیح ات را از گور ابرمرد

من با توام در راکلند

جایی که بیست و پنج هزار رفیق دیوانه آخرین بند سرود اینترناسیونال

را با هم می خوانند

من با توام در راکلند

جایی که زیر ملافه هایمان آیالات متحده را می بوسیم و بغل می کنیم

ایلات متحده ای که تمام شب سرفه می کند و نمی گذارد بخوابیم

من با توام در راکلند

جایی که برق زده از کما بر می خیزیم با غرش هواپیماهای روحمان فراز بامها

آمده اند بمب های فرشته ای بیندازند تیمارستان خودش را چراغانی میکند

دیوارهای خیالی فرومی ریزند آه لژیونهای لاغر بیرون میدوند

آه شوک مهربان ستاره ای پولک دار جنگ ابدی اینجاست

آه پیروزی لباس زیرت را فراموش کن ما آزادیم

من با توام در راکلند

در رویاهای من قدم میزنی چکه چکه از سفری دریایی تا بزرگراه عرض آمریکا

تا اشک ها بر در کلبه من در شب غربی

سان فرانسیسکو – 1956-1955

پانوشتهایی برای زوزه

قدوس! قدوس! قدوس! قدوس! قدوس! قدوس! قدوس! قدوس! قدوس!

قدوس! قدوس! قدوس! قدوس! قدوس! قدوس

جهان مقدس است! روح مقدس است! پوست مقدس است!

بینی مقدس است! زیان مقدس است و کیر و دست و سوراخ کون مقدس است!

همه چیز مقدس است! هر کسی مقدس است!

همه جا مقدس است! هر روزی جاودانگی است! هر آدمی فرشته است!

ولگرد چون فرشته سرافین مقدس است! دیوانه مقدس است مثل تو روح من مقدس!

ماشین تحریر مقدس است شعر مقدس است صدا

مقدس است شنودگان مقدس اند و نشئگی مقدس است

پیتر مقدس آلن مقدس سلیمان مقدس لوسین

مقدس کرواک مقدس هانکل مقدس باروز مقدس

کسدی مقدس هر آدم گمنام فاسد و گدایان رنجور مقدس!

فرشتگان آدمیصورت زشت مقدس!

مقدس است مادر من در دیوانه خانه! مقدس است

کیر پدرهای بزرگ های آرکانزاس!

مقدس است ناله های ساکسفون! مقدس است ضربه آخرالزمان!

مقدس است ماری جوانای گروه های جاز نوجو صلح و معتاد و درام!

تنهایی آسمانخراش ها و پیاده روها مقدس است!

کافه تریاهای پرشده میلیونی مقدس است! رودخانه رازآمیز اشک ها

زیر خیابانها مقدس است! انهدام یگانه مقدس است!

مقدس است گوسفندان زیاد طبقه متوسط! مقدس اند

چوپانهای دیوانه شورشگر! که لوس آنجلس را لوس آنجلس کردند!

نیویورک مقدس سانفراسیسکوی مقدس پریا و سیاتل مقدس

پاریس مقدس طنجه مقدس مسکوس مقدس استانبول مقدس

مقدس است زمان در جاودانگی مقدس است جاودانگی در زمان

ساعت ها در فضا مقدس اند بعد چهارم مقدس اینترناسیونال پنجم مقدس

فرشته در مولوخ مقدس!

دریا مقدس صحرا مقدس راه آهن مقدس

لوکوموتیو مقدس خیالات مقدس توهمات مقدس معجرات مقدس

مردمک چشم مقدس مغاک مقدس!

عفو مقدس! ترحم! نکوکاری! ایمان! قدوس! مال ما!

بدن ها! رنج! بزرگواری!

مقدس است لطف هوشمندانه مشعشع ماوراء الطبیعی بی نهایت روح

برکلی 1955

چند واژه:

راکلند: تیمارستان در نیویورک.

بلله وو: تیمارستان منهتن

گری ستونز: تیمارستان نیوجرزی

نیل کسدی: از هنرمندان این جنبش و شخصیت آثار جک کرواک(بزرگترین نوولیست بیت) و منبع الهام بسیاری از نویسندگان این جنبش

فلوطین: پلوتینوس، فیلسوف رومی

وودلاون: گورستان برانکس

ایلی ایلی لما سبقتنی eli eli lamma lamma sabacthani: سخن معروف مسیح در ساعت نهم بر صلیب. پدر پدر چرا ترکم کردی

پدر قادر متعال جاودان خدای Pater Omnipotens Aeterna Deus: از نامه نقاش فرانسوی پل سزان

مولوخ: خدای کنعانیان، عموریان و عبرانیان به شکل آدمی با سر گاو که با قربانی کردن کودکان پرستش می شد و بنی اسراییل بارها به او بازگشت کردند و بارها عذاب شدند.

Sylvia Plath

2007-07-26T10:20:00.000-07:00

شاعر زندگی و عصیان زن امریکایی و به قول رابرت لاول یکی از آن زنان سحرآمیز بزرگ کلاسیک. سیلویا پلاث در اشعارش زندگی را با جادوی آفرینش خلاق بدل به اسطوره های پایدار میکند. هنر وی در پیوند زدن سنت شعری آمریکا و بخصوص نمونه آن سکستون و رابرت لاول با نوعی شعر اعترافی است که به جادوی اساطیر ، افسانه ها و تصاویروهم انگیز و هذیانی به جاودانگی رسیده اند. در شعر بابا تصویر پدر آلمانی الگوی نوعی استبداد مردانه در زندگی وی ارائه میشود. تصویری که قابل انطباق بر چهره تد هیوز (شاعر بزرگ انگلیسی) همسر وی نیز میباشد. در بیشتر آثار وی عناصر خشم و اعتراض تا نگرش رازآمیز به مرگ(محور بیشتر اشعار وی) در پیوند با افسانه ها، اساطیر و روایات عهدین به چنان وحدتی که میرسد که گاه با اشکال باز آفرینی اسطوره و حتی جعل روایت می آمیزند.

لبه، آحتمالا آخرين شعر وی پيش از خودکشی است. شاهکاری که روايت اندوهناک پيوند تقديری شاعر با الهه شعر است. با تصويری از خودکشی مشهور کلئوپاترا. مرگی خودخواسته که نوعی تکامل/اتمام را تداعی می کند.

لبه

زن کامل شده است اکنون

جسم بی جانش

لبخند اتمام می پوشد

وهم تقدیری یونانی

از بلندای لباس شبش جاریست

پاهای

عریان اش گویی که می گویند:

چقدر راه آمدیم ، دیگر تمام شد.

هر کودک مرده چنبره زده، ماری سپید

بر گرد تنگ شیر، اکنون خالی

زن به بدن خویش

فرو می کشدشان چون گلبرگلهای

گل سرخ وقتی که باغ

تاریک می شود و بوی خوش می ریزد

از گلوگاه شیرین شب بوها.

چیزی برای اندوه ماه نیست

زل زده از روسری استخوانی اش

به این چیزها عادت دارد

سوگوارانش غوغاکنان و دامن کشان میگذرند.

بابا

به درد نمی خوری، به درد نمی خوری

بیش از این، ای کفش سیاه

که در آن مثل پا زندگی کردم

سی سال، بیچاره و سفید

بی جرات نفس زدن یا عطسه.

بابا، باید تو را می کشتم

پیش از آنکه وقت اش را پیدا کنم تو مردی

مرمر سنگین، جعبه ای پر از خدا

تندیس ترسناک با یک پنجه خاکستری

بزرگ مثل خوک آبی سانفرانسیسکویی

و سری در اقیانوس اطلس شگفت انگیز

جایی که گویی لوبیا می پاشد سبز بر پهنه آبی

در آبهای کناره ناوست زیبا.

برای بهبودیت دعا می کردم

آه، تو.

در زبان آلمانی، در شهر لهستانی

با خاک یکسان شده

از غلتک جنگ ها، جنگ ها، جنگ ها

اما نام شهر مشترک بود.

دوست لهستانی ام

می گوید ده بیست تا از آنها هست.

خب من هرگز نتوانستم بفهمم کجا

پاهایت، ریشه هایت را گذاشتی،

هرگز نتوانستم با تو حرف بزنم.

زبان به آرواره ام چسبید.

در تله سیم خاردار گیر افتاد.

من، من، من، من

به سختی میتوانستم حرف بزنم.

فکر کردم هر آلمانی تو بودی.

و زبان زشت.

يك موتور، يك موتور

مرا با صداي اگزوز به بيرون انداخت مثل يك يهودي

يك يهودي به داخائو، آشويتش، بلزن

مثل يك يهودي شروع به حرف زدن كردم

فكر ميكنم شايد يك يهودي تمام عيارم.

برفهاي تيرول، آبجوهاي ناب وين

چندان پاك و خالص نيستند.

با اجداد مادري كولي ام و تقدير مرموزم

ودسته ورق ها تاروك ام، دسته ورقهاي تاروك ام

شايد تکه ای از يک يهودی باشم.

هميشه ترسيده ام از تو

به خاطر نظامی گری ات، زبان نامفهوم تو.

و سبيل آراسته ات

و چشم هاي آريايي ات، آبي روشن

آه تو نظامی، نظامی خشن

آنقدر سياهی كه جيغ آسمان را در آن راه نيست

نه حتی خدا تنها يكي صليب شكسته.

همه زنان دلبسته يك فاشيست اند

چكمه بر چهره ،بي رحم

سنگدلي بي رحم مانند تو.

بابا، تو كنار تخته سياه ايستاده اي

در این عكس كه از تو دارم

شكافي در چانه ات به جاي پاهايت

اما چيزي از شرارت تو كم نميكند اين، نه اصلا

چيزي كم نمي كند از مرد سياهي كه

قلب قشنگ سرخم را دو پاره كرد.

وقتي به خاكت سپردند من ده ساله بودم.

در بيست سالگي سعي كردم بميرم

و بر گردم، برگردم، به سوي تو برگردم.

فكر كردم استخوانها اين كار را مي كنند.

اما مرا از کیسه درآوردند

و با چسب به هم چسباندند.

و من دانستم که چه باید بکنم

مدلی از تو ساختم

مردی با لباس سیاه با ظاهر "نبردمن"

و عشق چنگگ و سیخ و شکنجه

و گفتم: من کردم. کردم.

خب بابا، دست آخر حق با من است.

تلفن سیاه از بیخ قطع است

و صداها نمی توانند بخزند.

اگر یک مرد را کشته ام، دو نفر را کشته ام

خون آشامی که میگفت او خود توست

و یک سال تمام خون مرا نوشید،

اگر میخواهی بدانی، هفت سال.

بابا، حالا میتوانی به پشت بخوابی.

میخ چوبی در قلب چاق سیاهت فرو رفته است

و روستائیان هرگز دوستت نداشتند

بر گور تو پای میکوبند و می رقصند

همیشه میدانستند که تو بوده ای

بابا، بابا، حرامزاده، حق با من است.

رقیب

ماه اگر می خندید، شبیه تو می شد

تو همان تاثیر را می گذاری

قشنگ اما ویران گر

هر دو وام گیرنده بزرگ نورید.

دهان گرد او غصه دار دنیاست، دهان تو بی تاثیر

و اولین هدیه تو سنگ کردن هر چیز است.

در گوری بیدار می شوم، تو اینجایی،

با ضرب گرفتن انگشتانت بر میز، به جستجوی سیگار

چون زنی کینه توز، اما نه چندان عصبی،

می میری برای گفتن چیزی بی پاسخ.

ماه نیز پیروان خویش را تحقیر می کند

اما در طول روز مسخره می نماید.

نا خشنودی های تو، این گونه بگویم،

از شکاف نامه انداز سر می رسند با نظمی دوست داشتنی،

سفید و خالی، فراگیر مثل مونوکسید کربن.

هیچ روزی از اخبار تو در امان نیست

در آفریقا راه میروی شاید، اما به من فکر می کنی.

Edge

The woman is perfected.
Her dead
Body wears the smile of accomplishment,
The illusion of a Greek necessity

Flows in the scrolls of her toga
Her bare

Feet seem to be saying:
We have come so far, its over.
Each dead child coiled, a white serpent,
One at each little

Pitcher of milk, now empty.
She has folded

Them back into her body as petals
Of rose close when the garden

Stiffens and odors bleed
From the sweet, deep throat of night flowers.

The moon has nothing to be sad about,
Staring from her hood of bone.

She is used to this sort of thing.
Her blacks crackle and drag.

Daddy

You do not do, you do not do
Any more, black shoe
In which I have lived like a foot
For thirty years, poor and white,
Barely daring to breathe or Achoo.

Daddy, I have had to kill you.
You died before I had time ----
Marble-heavy, a bag full of God,
Ghastly statue with one gray toe
Big as a Frisco seal

And a head in the freakish Atlantic
Where it pours bean green over blue
In the waters off the beautiful Nauset.
I used to pray to recover you.
Ach, du.

In the German tongue, in the Polish town
Scraped flat by the roller
Of wars, wars, wars.
But the name of the town is common.
My Polack friend

Says there are a dozen or two.
So I never could tell where you
Put your foot, your root,
I never could talk to you.
The tongue stuck in my jaw.

It stuck in a barb wire snare.
Ich, ich, ich, ich,
I could hardly speak.
I thought every German was you.
And the language obscene

An engine, an engine,
Chuffing me off like a Jew.
A Jew to Dachau, Auschwitz, Belsen.
I began to talk like a Jew.
I think I may well be a Jew.

The snows of the Tyrol, the clear beer of Vienna
Are not very pure or true.
With my gypsy ancestress and my weird luck
And my Taroc pack and my Taroc pack
I may be a bit of a Jew.

I have always been scared of you,
With your Luftwaffe, your gobbledygoo.
And your neat mustache
And your Aryan eye, bright blue.
Panzer-man, panzer-man, O You ----

Not God but a swastika
So black no sky could squeak through.
Every woman adores a Fascist,
The boot in the face, the brute
Brute heart of a brute like you.

You stand at the blackboard, daddy,
In the picture I have of you,
A cleft in your chin instead of your foot
But no less a devil for that, no not
Any less the black man who

Bit my pretty red heart in two.
I was ten when they buried you.
At twenty I tried to die
And get back, back, back to you.
I thought even the bones would do.

But they pulled me out of the sack,
And they stuck me together with glue.
And then I knew what to do.
I made a model of you,
A man in black with a Meinkampf look

And a love of the rack and the screw.
And I said I do, I do.
So daddy, I'm finally through.
The black telephone's off at the root,
The voices just can't worm through.

If I've killed one man, I've killed two ----
The vampire who said he was you
And drank my blood for a year,
Seven years, if you want to know.
Daddy, you can lie back now.

There's a stake in your fat black heart
And the villagers never liked you.
They are dancing and stamping on you.
They always knew it was you.
Daddy, daddy, you bastard, I'm through.

The Rival

If the moon smiled, she would resemble you.
You leave the same impression
Of something beautiful, but annihilating.
Both of you are great light borrowers.
Her O-mouth grieves at the world; yours is unaffected.

And your first gift is making stone out of everything.
I wake to a mausoleum; you are here,
Ticking your fingers on the marble table, looking for cigarettes,
Spiteful as a woman, but not so nervous,
And dying to say something unanswerable.

The moon, too, abases her subjects,
But in the daytime she is ridiculous.
Your dissatisfactions, on the other hand,
Arrive through the mailslot with loving regularity.
White and blank, expansive as carbon monoxide.

No day is save from news of you,
Walking about in Africa maybe, but thinking of me.

Wilfred Owen

2007-07-26T10:18:00.000-07:00

ویلفرد اون (1918-1893) شاعر انگلیسی که به حق او را بزرگترین شاعر جنگ نامیده اند. تصاویر، برداشت ها و نوع نگاه های گوناگون وی به جنگ – پدیده ای که با آن زیست و با آن کشته شد – با عث شد تا پس از آشنایی با مکاتب ادبی زمان خویش از سال 1913 به بعد یک سره زندگی خویش را وقف آفرینش هنری کند. اون در 25 سالگی و درست سه روز پیش از اعلام آتش بس در جنگ کشته شد. اشعار اغلب ناتمام وی پس از مرگش توسط زیگفرید ساسون انتشار یافت. موسیقیدان بزرگ بنجامن بریتن با دستمایه اشعار وی شاهکار خویش "رکوئیم جنگ" را آفریده است.

حکایت پیرمرد و جوان

پس ابراهیم برخاست، هیزم شکست و رفت

و با خود آتش برد، و کارد

و همچنان که آن دو با هم می رفتند

اسحاق نخست زاد به سخن درآمد و گفت، پدر من،

اینک فراهم اند، آتش و آهن.

اما کجاست بره این قربانی؟

آنگاه ابراهیم با تناب و تسمه جوان را به بند کشید،

و کارد بر کشید تا پسر خویش را بکشد.

آنک از آسمان فرشته ای او را ندا داد،

گفت، دست بر این پسر بلند مکن

به او آزاری مرسان، هان

قوچی که در بیشه زار به شاخ هایش گرفتار آمده،

قوچ غرور را به جای او قربانی کن.

اما پیرمرد چنان نکرد، فرزند خویش را سر برید

و یک یک نیمی از تبار اروپا را.

مسیحیت

پس کلسیا ضربه خورد و مدفون شد

زیر آشغال ها و ویرانه هایش.

در سرداب ها، بسته قدیس ها به هم چسبیدند

سالم و صحیح بی انکه چیزی از آشفتگی ما بشنوند.

یک باکره آرام بی گناه

به جنگ می خندد به خوشامدگویی

هاله از کلاه کهنه حلبی بر سرش

اما تکه ای از دوزخ او را خرد خواهد کرد.

دیدار غریب

گویی از جنگ گریختم

درون دالانی تیره و ژرف، که دیری حفر شده بود

میان سنگ های خارایی برآمده از جنگ های بزرگ،

نیز آنجا پر از خفتگان نالان بود،

آن قدر گرم اندیشه یا مرگ که گویی هرگز برنمی خیزند.

پس همچنان که وارسیشان میکردم یکی از جا پرید و خیره شد

با آشناجویی رقت باری در چشمان زل زده اش،

دستهای رنجور خویش را گویی برای تبرک بلند کرد،

با خنده اش ان تالار تیره را شناختم،

از خنده مرگ آمیزش دانستم که در دوزخ ایستاده ام.

با هزار رنجی که آن چهره های وهم آلود می پراکندند

هیچ خونی هنوز از زمین بالا بدینجا نرسیده،

نه هیچ بانگ تفنگی، نه هنگام نزول در دهلیز ناله ای نبود.

گفتم: یار غریب، اینجا سببی برای سوگواری نیست

دیگری گفت: " نیست مگر سالیان هرز رفته

مگر نومیدی، آنچه امید توراست،

در زندگی من نیز بود. من وحشیانه رفتم،

به شکار وحشی ترین زیبای جهان

که آرامشی در چشمهایش نیست، نه او را موهای بافته ای

اما گذر یکسان ساعت ها را به سخره می گیرد

و اگر خشمگین گردد، خشم او بسی افزون تر از اینجاست.

از آنجا که بسیار مردان شاید به شادی من خندیده باشند،

و از گریه های من هنوز چیزی مانده است

که باید اکنون بمیرد.مقصود آن حقیقت ناگفته است،

حسرت جنگ، حسرتی که جنگ تقطیرش کرده است.

مردان همه دلخوش اند اکنون با آنچه ما به یغما بردیم

یا ناراضی اند، خونشان به جوش آمده خون می ریزند،

چست و چالاک اند به چالاکی ماده ببر

هیچ کدام صف ها را نمی شکنند، گرچه ملت ها از پیشرفت وامانده اند.

دلاوری از من بود، و من رازگونه بودم

خرد از من بود، و من سلطه جو بودم

برای گریز از عقب نشینی این دنیای واپس رونده

به ستادهای تهی که بی دیوار اند.

پس آنگاه که خون های بسیار چرخ ارابه ها را از کار بیندازد

من سر می رسم و با آب شیرین چاه ها آن را خواهم شست

حتی با حقیقت هایی که دور از آلودگی غنوده اند،

روح خویش را بی مضایقه جاری خواهم کرد

اما نه در زخم ها، نه در پهنه جنگ

پیشانی خونریز انسان ها جایی که زخم ها نیست

دوست من، من آن دشمن ام که تو کشتی

در این تاریکی تو را شناختم، از ترش رویی ات

دیروز مرا با سر نیزه زدی و کشتی

دفاع کردم اما دست هایم کرخت و سرد بود

اکنون بگذار بخوابیم..."

اسلحه و پسر

بگذار پسر بیازماید این سرنیزه تیز را

فولادش چه سرد است، و سخت تشنه خون

لاغر آخته و گرسنه گوشت.

کبود با همه خباثت چون برق جنون

کمک کنید تا نوازش کند این کور را، نوک گلوله بی پروا

که آرزویش پوزه مالیدن به قلب جوان هاست

یا قطار فشنگی از دندان های سربی به او بدهید

تیز به تیزی سوگ و مرگ.

دندانهایش خنده ای ست بر گرد سیب

آن سوی انگشتان لطیفش هیچ پنجه ای به کمین نیست

و خداوند هیچ چنگالی در پاشنه اش نیافریده است

نه هیچ شاخی در حلقه حلقه موهایش.

سرود برای جوانی محکوم

برای اینان که گله گله می میرند چه زنگهایی به صدا در می آید؟

تنها خشم غول آسای تفنگ ها.

تنها تق تق تند و الکن گلوله ها

می تواند ورور استغاثه کوتاه اینان باشد.

هیچ تمسخری بر اینان نیست، نه ناقوس ها نه نمازها،

نه هیچ صدایی به سوگواری، مگر همسرایان،-

گوش خراش، همسرایی دیوانه کننده گلوله های مویه کنان توپ

و شیپورها از شهرهای مغموم انان را فرامی خوانند.

چه شمع هایی بر سر راهشان می گیرند تا همه شان را بدرقه کنند؟

نه بر دست های پسران، بلکه در چشمهای آنان،

سوسوی پاک بدرودها می درخشد.

پیشانی رنگ پریده دختران پیچه تابوتشان خواهد شد

و مهربانی یادهای خاموش، گل هایشان

و پایین کشیدن کرکره ها در هر غروب دیرپای.

The Parable of the Old Man and the Young
So Abram rose, and clave the wood, and went,
And took the fire with him, and a knife.
And as they sojourned both of them together,
Isaac the first-born spake and said, My Father,
Behold the preparations, fire and iron,
But where the lamb, for this burnt-offering?
Then Abram bound the youth with belts and straps,
And builded parapets and trenches there,
And stretchèd forth the knife to slay his son.
When lo! an Angel called him out of heaven,
Saying, Lay not they hand upon the lad,
Neither do anything to him, thy son.
Behold! Caught in a thicket by its horns,
A Ram. Offer the Ram of Pride instead.

But the old man would not so, but slew his son,
And half the seed of Europe, one by one.

Le Christianisme
So the church Christ was hit and buried
Under its rubbish and its rubble.
In cellars, packed-up saints long serried,
Well out of hearing of our trouble.

One Virgin still immaculate
Smiles on for war to flatter her.
She's halo'd with an old tin hat,
But a piece of hell will batter her.

Strange Meeting
It seemed that out of battle I escaped
Down some profound dull tunnel, long since scooped
Through granites which titanic wars had groined.

Yet also there encumbered sleepers groaned,
Too fast in thought or death to be bestirred.
Then, as I probed them, one sprang up, and stared
With piteous recognition in fixed eyes,
Lifting distressful hands, as if to bless.
And by his smile, I knew that sullen hall,-
By his dead smile I knew we stood in Hell.

With a thousand pains that vision's face was grained;
Yet no blood reached there from the upper ground,
And no guns thumped, or down the flues made moan.
'Strange friend,' I said, 'here is no cause to mourn.'
'None,' said that other, 'save the undone years,
The hopelessness. Whatever hope is yours,
Was my life also; I went hunting wild
After the wildest beauty in the world,
Which lies not calm in eyes, or braided hair,
But mocks the steady running of the hour,
And if it grieves, grieves richlier than here.
For by my glee might many men have laughed,
And of my weeping something had been left,
Which must die now. I mean the truth untold,
The pity of war, the pity war distilled.
Now men will go content with what we spoiled,
Or, discontent, boil bloody, and be spilled.
They will be swift with swiftness of the tigress.
None will break ranks, though nations trek from progress.
Courage was mine, and I had mystery,
Wisdom was mine, and I had mastery:
To miss the march of this retreating world
Into vain citadels that are not walled.
Then, when much blood had clogged their chariot-wheels,
I would go up and wash them from sweet wells,
Even with truths that lie too deep for taint.
I would have poured my spirit without stint
But not through wounds; not on the cess of war.
Foreheads of men have bled where no wounds were.

'I am the enemy you killed, my friend.
I knew you in this dark: for so you frowned
Yesterday through me as you jabbed and killed.
I parried; but my hands were loath and cold.
Let us sleep now....'

Arms and the Boy
Let the boy try along this bayonet-blade
How cold steel is, and keen with hunger of blood;
Blue with all malice, like a madman's flash;
And thinly drawn with famishing for flesh.

Lend him to stroke these blind, blunt bullet-leads,
Which long to nuzzle in the hearts of lads,
Or give him cartridges whose fine zinc teeth,
Are sharp with sharpness of grief and death.

For his teeth seem for laughing round an apple.
There lurk no claws behind his fingers supple;
And God will grow no talons at his heels,
Nor antlers through the thickness of his curls.

Anthem for Doomed Youth
What passing-bells for these who die as cattle?
-Only the monstrous anger of the guns.
Only the stuttering rifles' rapid rattle
Can patter out their hasty orisons.
No mockeries now for them; no prayers nor bells;
Nor any voice of mourning save the choirs,-
The shrill, demented choirs of wailing shells;
And bugles calling for them from sad shires.

What candles may be held to speed them all?
Not in the hands of boys but in their eyes
Shall shine the holy glimmers of good-byes.
The pallor of girls' brows shall be their pall;
Their flowers the tenderness of patient minds,
And each slow dusk a drawing-down of blinds.